Η παρέμβασή της για το τουρκολιβυκό μνημόνιο επεκτείνεται στο σύνολο του πολιτικού συστήματος, με κατηγορίες για διαχρονικές παραλείψεις στην υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων.
Ευθύνες στον Αντώνη Σαμαρά για τις επιλογές της κυβέρνησής του στα ζητήματα της ΑΟΖ και των χωρικών υδάτων καταλογίζει η Μαρία Καρυστιανού, με αφορμή την τοποθέτηση του πρώην πρωθυπουργού για το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Με ανάρτησή της, υποστηρίζει ότι η σημερινή κριτική προς την κυβέρνηση δεν απαλλάσσει όσους άσκησαν εξουσία από τον απολογισμό των δικών τους χειρισμών.
Στο επίκεντρο της παρέμβασής της βρίσκεται η θέση ότι, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, ο Αντώνης Σαμαράς μπορούσε να προωθήσει την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, με ιδιαίτερη αναφορά στην ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου, καθώς και την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
Η ίδια συνδέει τις κινήσεις αυτές με τη δυνατότητα αποτροπής των μεταγενέστερων εξελίξεων γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Πρόκειται για πολιτική εκτίμηση της Καρυστιανού ως προς το τι θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί με διαφορετικούς χειρισμούς.
Η κριτική της, ωστόσο, δεν περιορίζεται στον πρώην πρωθυπουργό. Αμφισβητεί συνολικά την πρακτική πολιτικών δυνάμεων να καταγγέλλουν, από τη θέση της αντιπολίτευσης, παραλείψεις για τις οποίες, κατά την ίδια, φέρουν επίσης ευθύνη από τη δική τους κυβερνητική θητεία.
«Όλο το πολιτικό σύστημα έχει συμβάλει στη δυσμενή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η χώρα», αναφέρει, αποδίδοντας διαχρονικές ευθύνες στις κυβερνήσεις που προηγήθηκαν. Χαρακτηρίζει τις εκ των υστέρων ηχηρές τοποθετήσεις «κροκοδείλια δάκρυα» και υποστηρίζει ότι οι διακηρύξεις περί υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων πρέπει να κρίνονται με βάση τις αποφάσεις και τα αποτελέσματα της άσκησης εξουσίας.
Με την παρέμβασή της, η Καρυστιανού θέτει ζήτημα πολιτικής συνέπειας και ανάληψης ευθυνών. Το βασικό ερώτημα που απευθύνει στον Αντώνη Σαμαρά και ευρύτερα σε όσους κυβέρνησαν είναι ποιες πρωτοβουλίες ανέλαβαν όταν είχαν την αρμοδιότητα να διαμορφώσουν την εξωτερική πολιτική της χώρας.