Πολλές λέξεις για “καινοτομία”, καμία απάντηση για τις αναμονές, τις ελλείψεις, τα ράντζα και την καθημερινή αγωνία των ασθενών
Η Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη επέλεξε στη Βουλή να παρουσιάσει το νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας ως ένα ακόμη «βήμα μπροστά». Μίλησε για Ταμείο Καινοτομίας, για ψηφιακά εργαλεία, για διαφάνεια στη φαρμακευτική πολιτική, για πρόσβαση των ασθενών σε καινοτόμες θεραπείες.
Ωραίες λέξεις. Καλοστημένες φράσεις. Ένα κείμενο σαν να βγήκε από κυβερνητικό φυλλάδιο.
Μόνο που η κοινωνία δεν ζει μέσα στα δελτία Τύπου.
Ο ασθενής που περιμένει μήνες για ραντεβού δεν ακούει «καινοτομία» και σώζεται.
Ο καρκινοπαθής που αγωνιά για τη θεραπεία του δεν ανακουφίζεται με κοινοβουλευτικές κορδέλες.
Ο ηλικιωμένος που ταλαιπωρείται στα επείγοντα δεν νιώθει ασφαλής επειδή κάποιος στη Βουλή είπε τη λέξη «ισότιμη πρόσβαση».
Ο γιατρός και ο νοσηλευτής που δουλεύουν στα όρια της εξάντλησης δεν χρειάζονται άλλη μία ομιλία αυτοθαυμασμού.
Χρειάζονται προσωπικό.
Χρειάζονται χρηματοδότηση.
Χρειάζονται στήριξη.
Χρειάζονται ένα ΕΣΥ που να λειτουργεί.
Η Υγεία δεν είναι PowerPoint
Το πρόβλημα με τέτοιες ομιλίες δεν είναι μόνο ότι είναι άχρωμες. Είναι ότι επιχειρούν να ντύσουν με τεχνοκρατικές λέξεις μια πραγματικότητα που πονάει.
Η Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη μίλησε για ένα «σύγχρονο, αποτελεσματικό και δίκαιο σύστημα υγείας».
Αλλά η πραγματικότητα στα νοσοκομεία είναι πολύ πιο σκληρή από τις φράσεις της Βουλής.
Είναι οι αναμονές.
Είναι οι ελλείψεις.
Είναι οι οικογένειες που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη.
Είναι οι ασθενείς που ψάχνουν λύση μόνοι τους.
Είναι το προσωπικό που κρατά όρθιο το σύστημα με αυταπάρνηση, όχι επειδή περισσεύει το κυβερνητικό σχέδιο.
Όταν λοιπόν ακούς ξανά και ξανά ότι «κανένας ασθενής δεν πρέπει να στερείται τη θεραπεία που χρειάζεται», το ερώτημα είναι απλό:
Συμβαίνει αυτό στην πράξη ή απλώς ακούγεται ωραία στο μικρόφωνο της Βουλής;
Ο ασθενής δεν είναι άλλοθι για πολιτική βιτρίνα
Η λέξη «ασθενής» δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επικοινωνιακό καταφύγιο. Δεν αρκεί να τη βάζεις στο κέντρο μιας ομιλίας. Πρέπει να αποδεικνύεις ότι τη σέβεσαι στην πράξη.
Και ο σεβασμός στον ασθενή δεν φαίνεται στις μεγάλες διακηρύξεις. Φαίνεται στο αν βρίσκει γιατρό. Στο αν βρίσκει φάρμακο. Στο αν βρίσκει κρεβάτι. Στο αν βρίσκει ραντεβού. Στο αν βρίσκει αξιοπρεπή περίθαλψη χωρίς να εξαντλείται οικονομικά και ψυχολογικά.
Αν αυτά δεν απαντώνται, τότε όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτική βιτρίνα.
Και η Υγεία δεν αντέχει άλλη βιτρίνα.
Η ομιλία της Κωνσταντίνας Καραμπατσώλη δεν είχε βάρος. Δεν είχε αυτοκριτική. Δεν είχε πραγματική σύγκρουση με τα προβλήματα του ΕΣΥ. Είχε λέξεις ασφαλείας, κυβερνητική αισιοδοξία και πολιτική αποστείρωση.
Ήταν μια άχρηστη ομιλία όχι επειδή μίλησε για καινοτομία, αλλά επειδή μίλησε για καινοτομία χωρίς να ακουμπήσει την πληγή.
Και όσο η κυβέρνηση θα παρουσιάζει την Υγεία σαν πεδίο επιτυχίας, οι πολίτες θα συνεχίζουν να ρωτούν:
Αν όλα πάνε τόσο καλά, γιατί ο ασθενής νιώθει ακόμη μόνος απέναντι στο σύστημα;