Η στρατιωτική αποστολή στην Κύπρο δείχνει πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θυμήθηκε επιτέλους τη Μεγαλόνησο. Το δόγμα «η Κύπρος κείται μακράν» —που στην πράξη σφράγισε χρόνια πολιτικής αδράνειας— μοιάζει να υποχωρεί. Όχι όμως επειδή άλλαξε στρατηγική συνείδηση, αλλά επειδή άλλαξαν οι σκοποί.
Ο πρωθυπουργός προσεγγίζει τώρα την Κύπρο με το βλέμμα στραμμένο αλλού: στην «εκτίμηση» που μπορεί να αποσπάσει, συμμετέχοντας σε επιχειρήσεις που ακουμπούν τον πόλεμο με το Ιράν. Η Κύπρος, ξαφνικά, γίνεται χρήσιμη. Και αυτό είναι το πρόβλημα.
Το ερώτημα που καίει
Πού ήταν η κυβέρνηση όταν η τουρκική απειλή ήταν (και είναι) η μόνιμη πραγματικότητα;
Για όλα τα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, η Τουρκία δεν «εμφανίστηκε» ξαφνικά. Είναι διαρκής, αποδεδειγμένη, κλιμακούμενη.
Κι όμως, όταν η Κύπρος ζητούσε σταθερή πολιτική ομπρέλα, όταν ζητούσε συνεκτικό αμυντικό σήμα, όταν χρειαζόταν καθημερινή διπλωματική πίεση και όχι επικοινωνιακές κορώνες, η Αθήνα συχνά έμοιαζε να κοιτά αλλού.
Η «ανακάλυψη» πάνω στον «Κίμωνα»
Ο Μητσοτάκης ανέσυρε από τη μνήμη του την Κύπρο και θέλησε να την πλησιάσει επιβαίνοντας στον «Κίμωνα». Όμως το συμβολικό δεν αρκεί.
Αν η κίνηση αυτή είναι απλώς ένα εισιτήριο συμμετοχής σε ένα ευρύτερο πολεμικό αφήγημα (με στόχο την εύνοια της Ουάσιγκτον και ειδικά του Τραμπ), τότε δεν μιλάμε για εθνική στρατηγική. Μιλάμε για επικίνδυνη συναλλαγή.
Μία Κύπρος, όχι «εποχική»
Αν σήμερα η Κύπρος τυγχάνει υπεράσπισης ως ευρωπαϊκό έδαφος, αυτό πρέπει να ισχύει για κάθε απειλή εναντίον της — όχι μόνο όταν η Κύπρος «βολεύει» για να δείξουμε συμμετοχή σε ένα άλλο μέτωπο.
Η υπεράσπιση της Κύπρου δεν μπορεί να είναι συγκυριακή. Πρέπει να είναι δόγμα. Σταθερό, συνεπές, διαρκές.
Timeline
- Χρόνια: Η τουρκική απειλή σταθερή — η ελληνική στάση συχνά αποσπασματική.
- Τώρα: Στρατιωτική αποστολή/κίνηση που δείχνει «επιστροφή» στην Κύπρο.
- Κίνητρο: Ερώτημα αν πρόκειται για ουσία ή για συμμετοχή/αναβάθμιση σε πόλεμο που δεν είναι «δικός μας».
- Διακύβευμα: Αν η κίνηση είναι «διαβεβαίωση συμμετοχής» προς τρίτους, το κόστος θα το πληρώσει η χώρα.
Η Κύπρος δεν είναι σκηνικό για διεθνείς εντυπώσεις ούτε «εισιτήριο αξιολόγησης» σε ξένα πολεμικά μέτωπα.
Ή η Αθήνα υπερασπίζεται τη Μεγαλόνησο σταθερά, απέναντι σε κάθε απειλή, ή απλώς την «ανακαλύπτει» όταν την χρειάζεται — και τότε, αργά ή γρήγορα, ο λογαριασμός έρχεται.