Ο υπουργός δεν συγκρούεται απλώς με μια εισαγγελική λειτουργό. Συγκρούεται με τα ίδια τα επίσημα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Και όταν τα χαρτιά λένε το αντίθετο από όσα ισχυρίζεται δημόσια, τότε δεν μιλάμε για «πολιτική υπερβολή», αλλά για συνειδητή θεσμική παραποίηση.
Πρώτο: μπέρδεψε πρόσωπα, ρόλους και θεσμούς
Η Αναστασία Παπαδοπούλου είναι η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου από τις 7 Ιουλίου 2025. Ο Νικόλαος Πάσχαλης είναι ο Ευρωπαίος Εισαγγελέας της Ελλάδας στο κεντρικό επίπεδο της EPPO. Και η Πόπη Παπανδρέου είναι μία από τους Ευρωπαίους Εντεταλμένους Εισαγγελείς στο ελληνικό γραφείο της EPPO στην Αθήνα. Όποιος τα συγχέει αυτά είτε δεν ξέρει τι λέει είτε θέλει να θολώσει τη συζήτηση. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι ίδιο: θεσμική σύγχυση μπροστά στα μάτια της κοινής γνώμης.
Δεύτερο: είπε ότι η ανανέωση δεν είναι δουλειά της EPPO. Είναι
Τα ίδια τα επίσημα κείμενα της EPPO τον αδειάζουν. Η απόφαση 015/2025 ορίζει καθαρά ότι η ανανέωση της πενταετούς θητείας των European Delegated Prosecutors αποφασίζεται από το College της EPPO, ως αρμόδια διορίζουσα αρχή, βάσει του Κανονισμού 2017/1939. Και η απόφαση 096/2025 της 12ης Νοεμβρίου 2025 γράφει ακόμα πιο καθαρά ότι το College έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να διορίζει και να ανανεώνει τις θητείες τους. Άρα ο ισχυρισμός ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δήθεν «δεν μπορεί» να ανανεώσει τη θητεία είναι απλώς αναληθής.
Τρίτο: η ανανέωση της Παπανδρέου έχει ήδη αποφασιστεί
Ο Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίστηκε να υποστηρίζει ότι η Πόπη Παπανδρέου κινείται τάχα για να πιέσει υπέρ της ανανέωσης της θητείας της. Όμως η επίσημη απόφαση 096/2025 κατονομάζει ρητά την Πόπη Παπανδρέου, τη Χαρικλεία Θάνου και τον Διονύσιο Μουζάκη ως ανανεωμένους για νέα πενταετή θητεία στην Ελλάδα, με έναρξη 1 Ιουνίου 2026. Η απόφαση τέθηκε σε ισχύ την επομένη της υιοθέτησής της, ενώ και η δημόσια καταχώριση της EPPO για την Ελλάδα συνεχίζει να εμφανίζει την Παπανδρέου στο ελληνικό γραφείο. Με άλλα λόγια: δεν «εκβιάζει» για κάτι που, στα επίσημα χαρτιά, έχει ήδη αποφασιστεί.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι ένας υπουργός είπε κάτι ανακριβές. Είναι ότι το είπε για να πλήξει έναν ευρωπαϊκό εισαγγελικό θεσμό και λειτουργούς της Δικαιοσύνης, τη στιγμή που τα επίσημα έγγραφα τον διαψεύδουν γραμμή προς γραμμή. Όταν η πολιτική εξουσία βαφτίζει το άσπρο μαύρο για να προστατεύσει το δικό της αφήγημα, δεν επιτίθεται απλώς σε πρόσωπα. Επιτίθεται στο ίδιο το κράτος δικαίου. Και τότε το πρόβλημα δεν λέγεται Πόπη Παπανδρέου. Λέγεται κυβερνητικός πανικός.