Ας το πούμε όπως είναι.
Το ΠΑΣΟΚ δεν μικραίνει επειδή «δεν φωνάζει».
Δεν μεγαλώνει επειδή η αγορά ψήφου της Κεντροαριστεράς έχει καεί.
Και όταν καίγεται ο κόσμος, δεν ζητά σχέδιο. Ζητά “να καεί και ο άλλος”.
1) Το πρόβλημα δεν λέγεται Ανδρουλάκης. Λέγεται “δηλητήριο”
Η διάλυση της Δημοκρατικής Παράταξης δεν έγινε από το ΠΑΣΟΚ.
Έγινε όταν στήθηκε το παραμύθι της “εύκολης λύσης”.
Με ψέματα. Με ύφος “θα τα σκίσω όλα”. Με τοξικότητα.
Το αποτέλεσμα;
Ένα κομμάτι της Κεντροαριστεράς έκοψε κάθε δεσμό με συστημικές λύσεις.
Δεν θέλει κράτος που δουλεύει. Θέλει κράτος να εκδικείται.
Δεν ψάχνουν κυβέρνηση. Ψάχνουν εχθρό.
2) Ο “συστημικός κόσμος” είναι μικρότερος απ’ όσο νομίζουν οι καναπέδες
Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας που πιστεύει σε θεσμούς, μεταρρυθμίσεις, Ευρώπη, λογική.
Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια 70%. Είναι μια μειοψηφία με όριο.
Και πάνω σε αυτό το κομμάτι:
- Η ΝΔ κάθεται χρόνια, με σταθερό “πάτωμα”.
- Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να μεγαλώσει, αλλά δεν μπορεί να κόψει την πίτα στα δύο χωρίς να γίνει κάτι που δεν είναι.
Το υπόλοιπο;
Αντισυστημισμός δεξιά κι αριστερά.
Όχι “ιδεολογία”. Θυμός.
3) Το αντισυστημικό “δεξί ημισφαίριο”: από ψεκασμένο μέχρι ακροδεξιό
Εκεί μέσα δεν υπάρχει “κέντρο”. Υπάρχει παραλήρημα.
Υπάρχει εύκολη απάντηση. Υπάρχει μίσος για θεσμούς.
Κι όποιος έχει μεγαλύτερη ένταση, κερδίζει χειροκρότημα.
Τώρα θα κολλήσουν και νέα πρόσωπα πάνω στο ίδιο κύμα.
Γιατί το κύμα δεν θέλει πρόγραμμα. Θέλει “σφυρί”.
4) Το αντισυστημικό “αριστερό ημισφαίριο”: μετακινήσεις χωρίς προορισμό
Από Τσίπρα σε Κασσελάκη.
Από Κασσελάκη σε Ζωή.
Από Ζωή σε ό,τι “καινούργιο” δίνει αίσθηση αγνότητας.
Κι αύριο κάτι άλλο.
Αυτό δεν είναι πολιτική ωρίμανση.
Είναι περιπλάνηση θυμού.
Δεν αλλάζουν κόμμα. Αλλάζουν “αντί-κόμμα”.
Και μέσα σε όλο αυτό το μπρος-πίσω, το ΠΑΣΟΚ προσπερνιέται σταθερά.
Γιατί;
Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι “συστημικό” με την καλή έννοια:
έχει κυβερνήσει – άρα θεωρείται ένοχο από τον θυμωμένο.
5) Η κριτική “το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει καλή αντιπολίτευση” είναι δύο ειδών
Α) Η κριτική των νεοδημοκρατών
Θέλουν αντιπολίτευση να μην υπάρχει.
Να μην ενοχλεί. Να μην ξεγυμνώνει. Να μην επιμένει.
Β) Η κριτική των “όλα και τίποτα”
Θέλουν κόμμα:
- αριστερό αλλά όχι σαν ΣΥΡΙΖΑ
- σοβαρό αλλά όχι “συστημικό”
- καθαρό αλλά με εμπειρία
- άφθαρτο αλλά έτοιμο να κυβερνήσει αύριο
- και φυσικά… να τους κάνει όλους πλούσιους
Δηλαδή: πολιτικό τέρας.
Θέλουν θαύμα. Και όταν δεν το βρίσκουν, βρίζουν τον γιατρό.
6) Το ΠΑΣΟΚ δεν θα γίνει Ζωή. Ούτε θα γίνει “Καρυστιανού”
Και καλά θα κάνει.
Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να έχει λόγο ύπαρξης, πρέπει να μένει:
- σοβαρό
- θεσμικό
- παραγωγικό
- ρεαλιστικό
- προοδευτικό
Αν πάει να “κλέψει” θυμό, θα χάσει το μόνο του συγκριτικό πλεονέκτημα:
τη δυνατότητα να μιλήσει για διακυβέρνηση.
7) Και στο τέλος τι μένει;
Οι αντισυστημικοί “ήρωες” έχουν ένα κοινό:
καίγονται.
Γιατί δεν μπορούν να παράγουν αποτέλεσμα. Μόνο ένταση.
Ο ένας θα καεί. Μετά ο άλλος. Μετά ο επόμενος.
Και τότε, όταν η κοινωνία κουραστεί από κραυγές,
θα ψάξει κάτι παλιό, βαρετό και “αντιπαθητικό”:
Σοβαρότητα. Σχέδιο. Κράτος.
Και τότε θα υπάρχει ένα κόμμα που δεν έγινε τέρας για να αρέσει στους τρελαμένους.
Αν οι ψηφοφόροι θέλουν άλλη μία τετραετία Μητσοτάκη, ας προσπεράσουν ξανά το ΠΑΣΟΚ.
Αλλά μετά ας μην παριστάνουν τους έκπληκτους.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν θα γίνει ούτε τραμπούκος, ούτε τηλεοπτικό παραλήρημα, ούτε “αγνή οργή”.
Το ΠΑΣΟΚ θα μείνει αυτό που είναι.
Και όποιος στο τέλος ζητήσει κυβέρνηση — όχι εκτόνωση —
θα πρέπει να περάσει από εκεί.