Δεν έχει αποδειχθεί ότι ο Δημήτρης Μαρκόπουλος διαθέτει «μαϊμού» πτυχίο. Έχει αποδειχθεί όμως ότι το επίσημο δημόσιο αποτύπωμα των σπουδών του είναι θολό, ελλιπές και πολιτικά εκτεθειμένο. Στη σελίδα της Βουλής αναφέρονται απλώς «Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης & Επικοινωνία, Πολιτισμολογία», χωρίς ίδρυμα, χωρίς έτος, χωρίς σαφή τίτλο σπουδών.
Και εκεί ακριβώς αρχίζει η δυσωδία της υπόθεσης: όχι στην απόδειξη της πλαστότητας, αλλά στην απουσία διαφάνειας. Γιατί όταν το επίσημο βιογραφικό μιλά μισά και η προσωπική ιστοσελίδα δεν δίνει καν συγκεκριμένη αναφορά σε πανεπιστήμιο ή πτυχίο, τότε το πρόβλημα δεν είναι ακαδημαϊκό. Είναι βαθιά πολιτικό. Ο ίδιος πάντως δήλωσε δημόσια ότι έχει πτυχίο από ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο.
ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Η ΒΟΥΛΗ
Η Βουλή, δηλαδή ο ίδιος ο θεσμικός καθρέφτης του πολιτικού συστήματος, δεν δίνει στους πολίτες καθαρή εικόνα. Στο επίσημο βιογραφικό του βουλευτή Β’ Πειραιώς αναγράφεται μόνο μια γενική περιγραφή σπουδών και τίποτε περισσότερο: ούτε πανεπιστήμιο, ούτε σχολή, ούτε χρονολογία αποφοίτησης, ούτε συγκεκριμένος τίτλος. Αυτό δεν είναι «λεπτομέρεια». Είναι η πρώτη ύλη κάθε εύλογης αμφισβήτησης.
ΤΙ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η προσωπική του ιστοσελίδα, στο πεδίο «Βιογραφικό», παραθέτει πολιτική πορεία, δημοσιογραφική διαδρομή και προσωπικά στοιχεία, αλλά δεν εμφανίζει συγκεκριμένη καταγραφή σπουδών ή τίτλου πτυχίου. Την ίδια ώρα, η δημόσια συζήτηση φούντωσε τόσο ώστε ακόμη και στη Wikipedia η σχετική αναφορά εμφανίζεται ως «ασαφές», ενώ το λήμμα φέρει και προειδοποίηση ότι δεν διαθέτει επαρκείς πηγές. Αυτό βέβαια δεν αποδεικνύει πλαστότητα· αποδεικνύει όμως σύγχυση, κενό τεκμηρίωσης και δημόσιο έλλειμμα καθαρής πληροφόρησης.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΚΡΥΨΗ
Αν ο βουλευτής έχει, όπως δήλωσε, πτυχίο από δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο, τότε υπάρχει ένας απλός τρόπος να τελειώνει η ιστορία: ονομασία ιδρύματος, τμήμα, τίτλος, έτος. Τόσο καθαρά. Τόσο απλά. Γιατί στη δημοκρατία κανείς δεν κρίνεται από το αν έχει ή δεν έχει πτυχίο. Κρίνεται όμως σκληρά από το αν χτίζει γύρω από το βιογραφικό του μια ζώνη ασάφειας και αφήνει τους πολίτες να ψάχνουν την αλήθεια ανάμεσα σε ημιτελείς φράσεις και πολιτικές υπεκφυγές.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν ένας βουλευτής είναι πτυχιούχος ή όχι. Το ζήτημα είναι αν λέει καθαρά ποιος είναι. Και όταν η Βουλή ανέχεται βιογραφικά-σκιές, όταν δεν επιβάλλει πλήρη, ελέγξιμη και ισότιμη δημοσιοποίηση τίτλων σπουδών και επαγγελματικής διαδρομής, τότε η καχυποψία δεν είναι λαϊκισμός. Είναι πολιτική αυτοάμυνα. Γιατί στο τέλος, το πιο επικίνδυνο δεν είναι το «μαϊμού πτυχίο». Είναι η μαϊμού διαφάνεια.