Υπάρχουν άνθρωποι που καλούνται να συνεχίσουν τη ζωή τους κουβαλώντας μια απουσία που δεν αναπληρώνεται ποτέ. Γονείς που αποχαιρέτησαν τα παιδιά τους για ένα ταξίδι και βρέθηκαν να αναζητούν απαντήσεις για τον θάνατό τους. Απέναντί τους, η κοινωνία και η Πολιτεία έχουν μια αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση: αλήθεια, σεβασμό και δικαιοσύνη.
Ο Ηλίας Παπαγγελής, πατέρας της Αναστασίας που χάθηκε στα Τέμπη, έχει εκφράσει δημόσια τη στήριξή του στη Μαρία Καρυστιανού. Σε ανάρτησή του, που δημοσιοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2026, έγραψε για τα παιδιά τους: «Ορκιστήκαμε να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα για να τα δικαιώσουμε», αναγνωρίζοντας τη συμβολή της στον αγώνα αυτόν.
Αυτή η δέσμευση εξηγεί μια επιμονή που κανείς δεν δικαιούται να αντιμετωπίζει ως ενόχληση.
Η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να μεταφέρει τον πόνο της στον δημόσιο χώρο και να διεκδικήσει απαντήσεις. Να μιλήσει, να επιμείνει, να απαιτήσει διερεύνηση. Έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Όπως κάθε συγγενής έχει δικαίωμα να πενθεί και να αγωνίζεται με τον δικό του τρόπο, χωρίς να υποβάλλεται σε εξετάσεις αξιοπρέπειας από όσους παρακολουθούν την τραγωδία από ασφαλή απόσταση.
Το πένθος δεν συνοδεύεται από υποχρέωση σιωπής. Και η μητρότητα δεν καταργεί το δικαίωμα στον δημόσιο λόγο.
Οι δημόσιες θέσεις κρίνονται με στοιχεία και επιχειρήματα. Η προσωπική απαξίωση, οι προσβολές και η χρησιμοποίηση της οικογενειακής απώλειας ως όπλου αντιπαράθεσης υποβαθμίζουν τον δημόσιο διάλογο και προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Για τα Τέμπη απαιτούνται συγκεκριμένες απαντήσεις. Πλήρης εξέταση των στοιχείων. Ουσιαστικός έλεγχος κάθε καταγγελίας. Απόδοση όλων των ευθυνών που θα τεκμηριωθούν, όσο ψηλά κι αν φτάνουν. Και έμπρακτη προστασία της ανθρώπινης ζωής, ώστε κανένας άλλος γονιός να μη ζήσει τον ίδιο εφιάλτη.
Η συμπαράσταση στη Μαρία Καρυστιανού και στους συγγενείς που διεκδικούν δικαίωση σημαίνει ότι στεκόμαστε δίπλα τους σε αυτή την απαίτηση. Ότι αρνούμαστε να θεωρήσουμε φυσιολογική την εξάντληση των ανθρώπων που ζητούν να μάθουν γιατί έχασαν τα παιδιά τους.
Οι νεκροί περιμένουν δικαίωση. Οι ζωντανοί δικαιούνται να ζουν με ασφάλεια και Δικαιοσύνη. Και αυτή η απαίτηση δεν έχει ημερομηνία λήξης.