Μια ημιεπαγγελματική ομάδα με ιστορία σχεδόν 70 χρόνων, που ιδρύθηκε από Ελληνες μετανάστες, κατάφερε να νικήσει ένα από τα μεγάλα ονόματα του αυστραλιανού ποδοσφαίρου και να κατακτήσει το Κύπελλο. Οι ποδοσφαιριστές της South Melbourne μιλούν στην «Κ» για τον θρίαμβο που έκανε παίκτες και ομογενείς τριών γενεών να πανηγυρίσουν μαζί
Ολα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω του. Ο τελικός για το Κύπελλο Αυστραλίας θα κρινόταν στα πέναλτι. Ο Αντριου Μεσουρούνι κοίταξε το τέρμα και απομόνωσε τη φασαρία. «Ημουν μόνο εγώ, η μπάλα και ο τερματοφύλακας. Και μόλις κατάλαβα πού πήγαινα, ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι θα έβαζα αυτό το γκολ».
Ο παίκτης της South Melbourne, ομάδας που συνδέεται με την ελληνική ομογένεια στην Αυστραλία, έριξε την μπάλα στα δίχτυα ξεσηκώνοντας τους 15.000 Ελληνες ομογενείς που τον παρακολουθούσαν από τις κερκίδες. Το παιχνίδι είχε ανατροπές, καθώς η ομάδα κατάφερε λίγα λεπτά πριν από τη λήξη να σκοράρει και να το πάει στα πέναλτι. Μετά τον Αντριου, ο αντίπαλός του αστόχησε. Είχε γίνει η ανατροπή: Η ημιεπαγγελματική South Melbourne της Β΄ κατηγορίας νίκησε την παντοδύναμη Melbourne Victory, την ισχυρότερη ομάδα της Α΄ κατηγορίας, και κατέκτησε το Κύπελλο.
ΟΑπό τη Β΄ κατηγορία στο Kύπελλο
Εκστατικοί πανηγυρισμοί ξεκίνησαν από παίκτες και φιλάθλους. Οι οπαδοί φώναζαν «Ελλάς» ενώ ήχοι μπουζουκιού πλημμύρισαν το στάδιο. «Δεν μπορώ καν να το εξηγήσω ή να περιγράψω το συναίσθημα. Ηταν καταπληκτικό. Μεγάλη ευτυχία. Ηταν πολύ συγκινητικό. Τρέξαμε προς τον τερματοφύλακά μας, τον Χάρβεϊ, και μετά τρέξαμε μέχρι την άλλη πλευρά, προς τους οπαδούς. Μείναμε εκεί να γιορτάζουμε για τουλάχιστον μία ώρα», περιγράφει στην «Κ» ο Αντριου Μεσουρούνι, εξηγώντας πώς η ομάδα του αντιμετώπισε την καλύτερη ομάδα της Α΄ κατηγορίας, πάλεψε μέχρι τέλους, και πέτυχε το αποτέλεσμα που ήθελε.
Ο Αντριου Μεσουρούνι, ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής, έβαλε το τελευταίο πέναλτι της ομάδας στον αγώνα.
Ο Τζέικομπ Ηλιόπουλος, ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής, φιλάει το Κύπελλο που μόλις κατέκτησε η ομάδα.
«Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτό που συνέβαινε σε μια ομάδα που, στην πραγματικότητα, δεν θεωρείται επαγγελματική. Είμαστε ημιεπαγγελματίες. Δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά ομάδα της Β΄ Κατηγορίας να κερδίζει Κύπελλο. Ηταν πολύ σημαντικό», παραδέχεται ο Τζέικομπ Ηλιόπουλος, ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής που αγωνίζεται με την ομάδα τον τελευταίο χρόνο.
Σηκώνονται καθημερινά στις έξι το πρωί για να κάνουν προπονήσεις και έπειτα να πάνε στις δουλειές τους.
Οπως εξηγεί, οι περισσότεροι παίκτες δεν ασχολούνται επαγγελματικά με τον αθλητισμό, και έτσι για να τα καταφέρουν, σηκώνονται καθημερινά στις έξι το πρωί για να κάνουν προπονήσεις και έπειτα να πάνε στις δουλειές τους. Πλην της σκληρής δουλειάς, το μυστικό της επιτυχίας της ομάδας είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, το δέσιμο μεταξύ των παιχτών –«είμαστε αδέλφια», λέει– αλλά και η αποφασιστικότητά τους. Σε κάθε παιχνίδι δίνουν το 100% των δυνατοτήτων τους στο γήπεδο. «Πάντα πολεμούμε και συνεχίζουμε», σημειώνει.
Φίλαθλοι πανηγυρίζουν μαζί με παίκτες τη νίκη της ομάδας τους φωνάζοντας συνθήματα.
«Το γήπεδο ήταν η διέξοδος»
Η κατάκτηση του Κυπέλλου έδωσε τεράστια χαρά στην ελληνική κοινότητα της Αυστραλίας. Η South Melbourne ιδρύθηκε το 1957 από Ελληνες μετανάστες που είχαν πάει στη Μελβούρνη για να χτίσουν μια νέα ζωή.
Πολλοί από αυτούς ήταν στο γήπεδο, όχι μόνο με τα παιδιά τους, αλλά και με τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους για να υποστηρίξουν αυτή την ομάδα. Δακρύσαμε όλοι, ήμαστε υπερήφανοι και ήταν από τις καλύτερες στιγμές που έχουμε ζήσει.
«Οι μετανάστες που πρωτοήρθαν σε αυτή τη χώρα ζητούσαν έναν χώρο, έναν τόπο όπου μπορούσαν να βρουν τους φίλους τους, να πάνε με τους συγγενείς τους, να υπάρχει ένας χώρος για να συνεχίσουν τις φιλίες που είχαν στην Ελλάδα. Για τους περισσότερους από αυτούς, το ποδόσφαιρο και το γήπεδο ήταν η διέξοδος αυτή», τόνισε ο Μπιλ Παπαστεργιάδης, μέλος του Δ.Σ. της ομάδας. Ανέφερε μάλιστα πως λίγο μετά τη δημιουργία της, η ομάδα ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία. Για τον κ. Παπαστεργιάδη, η νίκη αυτή δικαίωσε τις προσπάθειες, τον ιδρώτα και τον κόπο των μεταναστών που έχτισαν αυτή την ομάδα. «Πολλοί από αυτούς ήταν στο γήπεδο, όχι μόνο με τα παιδιά τους, αλλά και με τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους για να υποστηρίξουν αυτή την ομάδα. Δακρύσαμε όλοι, ήμαστε υπερήφανοι και ήταν από τις καλύτερες στιγμές που έχουμε ζήσει».
Aρχειακό υλικό της South Melbourne, ομαδική φωτογραφία του 1976.
Ο Μπιλ Παπαστεργιάδης (δεξιά), μέλος του Δ.Σ. της South Melbourne, πανηγυρίζει τη νίκη της ομάδας.
Στη South Melbourne από 12 ετών
Ο Αντριου Μεσουρούνι γνωρίζει σε βάθος τη σχέση της ομογένειας με την ποδοσφαιρική ομάδα. Ηταν 12 ετών όταν ο πατέρας του μαζί με τον παππού του τον έγραψαν στην ομάδα για να μάθει ποδόσφαιρο. «Η South Melbourne ήταν κάτι σαν κοινότητα για τους Ελληνες μετανάστες. Ουσιαστικά ήταν το σπίτι τους τα Σαββατοκύριακα. Δηλαδή, την Κυριακή πηγαίναμε στην εκκλησία και μετά κατευθείαν στη South Melbourne για να τους δούμε να παίζουν. Και εκεί συναντούσαν τους φίλους τους και, φυσικά, απολάμβαναν και το ποδόσφαιρο. Είχαν λοιπόν ένα πολύ μεγάλο πάθος για αυτόν τον σύλλογο». Το ίδιο πάθος κληρονόμησε και ο ίδιος όπως λέει. Χαρακτηριστικά ανέφερε πως μόλις έβαλε το γκολ στα πέναλτι φίλησε το έμβλημα της ομάδας στη φανέλα του. Οπως περιγράφει, μετά τον αγώνα ο πατέρας και ο παππούς του τον υποδέχθηκαν με αγκαλιές και δάκρυα, μην μπορώντας να πιστέψουν πως ο «Αντρίκος» τους είχε συμβάλει στο μεγάλο αυτό επίτευγμα.
Ο Αντριου Μεσουρούνι παίζει με τα χρώματα της South Melbourne από την ηλικία των 12 ετών.
Φίλαθλοι πανηγυρίζουν τη νίκη της ομάδας τους φωνάζοντας ρυθμικά «Ελλάς».
Ο Τζέικομπ Ηλιόπουλος, μέλος της ελληνικής κοινότητας, απολαμβάνει αυτή την αγάπη καθημερινά στον δρόμο. «Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσουμε τι σημαίνει η νίκη αυτή για την κοινότητα εδώ. Εχουμε κάνει πολλούς ανθρώπους περήφανους. Περπατάω στον δρόμο τώρα και κάθε Ελληνας με σταματάει και θέλει να με κεράσει καφέ, ποτά και μεσημεριανό».
Αθλητές και διοίκηση προετοιμάζονται για το πρωτάθλημα της Ασίας. Οπως αναφέρουν, όλοι πιστεύουν ότι η νίκη που πέτυχαν στις 10 Οκτωβρίου θα φέρει ακόμα μεγαλύτερες στιγμές χαράς για την ομάδα.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ