Ο Γεώργιος Νούνεσης από το «Δημόκριτο» στο 3ο Συνέδριο Εργασίας του Κόμβου: η χώρα που δεν μετατρέπει τη γνώση σε τεχνολογία, μένει ουραγός.
Η επόμενη δεκαετία δεν θα κριθεί από τα συνθήματα, αλλά από την ικανότητα μιας χώρας να αξιοποιεί τη γνώση και να παράγει τεχνολογία. Όποιος δεν επενδύσει σε έρευνα, καινοτομία και ανθρώπινο κεφάλαιο, απλώς θα αγοράζει ακριβά το μέλλον που άλλοι θα κατασκευάζουν.
Η «γραμμή» του Νούνεση: από τη γνώση στην ισχύ
Στο Panel Discussion «Ο οικουμενικός ελληνισμός ως ενιαίος χώρος έρευνας» του 3ου Συνεδρίου Εργασίας του Κόμβου, ο Γεώργιος Νούνεσης —Διευθυντής του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας και μέλος του ΔΣ του Κόμβου— έθεσε τον πυρήνα της συζήτησης χωρίς περιστροφές:
η ικανότητα μετατροπής της γνώσης σε τεχνολογία θα καθορίσει ποιες χώρες θα ανήκουν στις “προηγμένες” του αύριο.
Με άλλα λόγια: δεν αρκεί να έχουμε επιστήμονες. Χρειάζεται μηχανισμός που να μεταφέρει την έρευνα σε εφαρμογές, παραγωγή, προϊόντα, άμυνα, υγεία, ενέργεια, υποδομές. Εκεί γράφεται η πραγματική εθνική υπεραξία.
Ο οικουμενικός ελληνισμός ως ενιαίος χώρος έρευνας
Το πάνελ ανέδειξε την ανάγκη ο ελληνισμός —εντός και εκτός συνόρων— να λειτουργήσει ως ενιαίος χώρος έρευνας, όπου οι διασυνδέσεις πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και διεθνών ακαδημαϊκών κόμβων δεν είναι “ευκαιριακές”, αλλά στρατηγικές.
Στη συζήτηση συμμετείχαν:
- Χριστίνα Κουλούρη, Καθηγήτρια και Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, ιδρυτικό μέλος του Κόμβου
- Περικλής Μήτκας, Πρόεδρος της ΕΘΑΑΕ και Καθηγητής του ΑΠΘ, ιδρυτικό μέλος του Κόμβου
- Νικόλαος Παπαζαρκάδας, Διευθυντής Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών & Αντιπρόεδρος του ΕΙΕ, Καθηγητής στο UC Berkeley
Τη συζήτηση συντόνισε ο Άγγελος Χανιώτης, Καθηγητής στο Institute for Advanced Study (Princeton) και Πρόεδρος του ΔΣ του Κόμβου.
Το διακύβευμα είναι πολιτικό, οικονομικό και εθνικό
Το μήνυμα ήταν καθαρό: όποιος δεν παράγει τεχνολογία, χάνει κυριαρχία. Χάνει ανταγωνιστικότητα, χάνει θέσεις εργασίας υψηλής αξίας, χάνει διαπραγματευτική δύναμη. Και τελικά χάνει την ικανότητα να σχεδιάζει μόνος του το μέλλον του.
Αν θέλουμε η Ελλάδα να μην είναι “αγορά” αλλά παίκτης, η επιλογή είναι μία:
επένδυση στη γνώση που παράγει τεχνολογία — και τεχνολογία που μένει εδώ, δημιουργεί εδώ, φορολογείται εδώ, μεγαλώνει εδώ.