Ο άνθρωπος που φόρτωσε τη χώρα με κλειστές τράπεζες, τρίτο μνημόνιο και εθνικό διχασμό, επιστρέφει τώρα για να βαφτίσει την καταστροφή… πολιτική δικαίωση
Με νέο κόμμα, παλιές αυταπάτες και την ίδια αμετανόητη ρητορική, ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί rebranding όχι των ιδεών του, αλλά της μνήμης των πολιτών
Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε την πρώτη μεγάλη του επανεμφάνιση όχι για να ζητήσει συγγνώμη, όχι για να αναγνωρίσει το ιστορικό βάρος των επιλογών του, αλλά για να ξαναγράψει το 2015 σαν να ήταν πράξη τόλμης και όχι εθνικό σοκ. Η ομολογία ότι «έπρεπε να είχαν κλείσει οι τράπεζες την επόμενη ημέρα των εκλογών» δεν ακούστηκε ως αυτοκριτική. Ακούστηκε ως ανατριχιαστική επιβεβαίωση ότι ακόμη και σήμερα θεωρεί την κοινωνία αναλώσιμο εργαλείο μιας “σκληρής διαπραγμάτευσης”.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πρώην πρωθυπουργός βάφτισε το δημοψήφισμα — εκείνο που εξελίχθηκε σε ιστορική κυβίστηση μέσα σε λίγες ημέρες — «κορυφαία στιγμή». Δηλαδή όχι λάθος, όχι αυταπάτη, όχι πολιτικό ναυάγιο, αλλά κορυφή. Με απλά λόγια: ο Τσίπρας δεν επιστρέφει για να απολογηθεί. Επιστρέφει για να απαιτήσει να ξεχάσουμε.
Το 2015 δεν ήταν “στιγμή γενναιότητας”, ήταν η ώρα που η χώρα γονάτισε
Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός δηλώνει εκ των υστέρων ότι θα έπρεπε να είχε κλείσει μόνος του τις τράπεζες από την επομένη των εκλογών, δεν κάνει ιστορική ανάλυση. Παραδέχεται ότι θεωρούσε θεμιτό να τιναχθεί στον αέρα η οικονομική και κοινωνική κανονικότητα για να στηθεί ένα πολιτικό μπρα-ντε-φερ.
Και όταν υπερασπίζεται το δημοψήφισμα ως “κορυφαία στιγμή”, δεν υπερασπίζεται μια δημοκρατική διαδικασία. Υπερασπίζεται την κορύφωση μιας περιόδου όπου η αβεβαιότητα έγινε κρατική πολιτική και ο φόβος καθημερινότητα.
Νέο κόμμα, παλιό υλικό: η ίδια συνταγή σε καινούργια συσκευασία
Ο Τσίπρας προαναγγέλλει νέο πολιτικό φορέα για τον Σεπτέμβριο ή και νωρίτερα, μιλώντας για σύγκλιση αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας. Όμως πίσω από τις λέξεις, διακρίνεται καθαρά το γνώριμο μοτίβο: η απόπειρα να παρουσιαστεί ως “νέα αρχή” ένας πολιτικός που κουβαλά ήδη βαρύ και ανεξίτηλο ιστορικό φορτίο.
Δεν εμφανίζεται ως άνθρωπος που έμαθε από τα λάθη του. Εμφανίζεται ως πολιτικός που θέλει να τα ξανασυστήσει στο κοινό με πιο εκλεπτυσμένο περιτύλιγμα.
Από τις Πρέσπες έως το Novartis, από το Μάτι έως τα Τέμπη: επιλεκτική μνήμη, ολική επαναφορά
Στη συνέντευξή του, ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να ξαναστήσει συνολικά το αφήγημα της διακυβέρνησής του: περηφάνια για τις Πρέσπες, άρνηση της “σκευωρίας” στο Novartis, υπεράσπιση των επιλογών του, επίθεση στη σημερινή κυβέρνηση για σκάνδαλα, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και Τέμπη.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ασκεί αντιπολίτευση. Το πρόβλημα είναι ότι το κάνει σαν να μην υπήρξε ποτέ ο ίδιος πρωταγωνιστής μιας εποχής βαθιάς τοξικότητας, θεσμικής έντασης και πολιτικής βίας πάνω στη λογική “ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν”. Ζητά να δικαστούν οι άλλοι από έναν άνθρωπο που προσπαθεί ακόμη να αθωώσει τον εαυτό του στην Ιστορία.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν επέστρεψε μεταμελημένος. Επέστρεψε αμετανόητος. Δεν είπε “έκανα λάθος και πλήρωσε η χώρα”. Είπε, επί της ουσίας, “θα το έκανα πιο γρήγορα, πιο σκληρά και ίσως πιο αποτελεσματικά”. Αυτό δεν είναι πολιτική επιστροφή με αυτογνωσία. Είναι απόπειρα να βαφτιστεί η συλλογική ταλαιπωρία ως στρατηγική οξυδέρκεια.
Και αν αυτό είναι το υλικό με το οποίο θέλει να χτίσει το νέο του κόμμα, τότε δεν λανσάρει το μέλλον. Ξανανοίγει τον πιο σκοτεινό λογαριασμό του παρελθόντος.