Όταν μια εκδήλωση για τη Δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου ακυρώνεται μέσα στη νύχτα, οι πολίτες δικαιούνται να αναρωτηθούν: ποιοι φοβούνται τόσο πολύ όσα έχει να πει η Μαρία Καρυστιανού;
Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να ενοχλεί. Μπορεί να ανατρέπει κομματικές ισορροπίες, να χαλάει σχεδιασμούς και να αμφισβητεί ένα πολιτικό σύστημα που είχε συνηθίσει να μοιράζει ρόλους μεταξύ γνωστών και ημετέρων.
Αυτό, όμως, δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να επιχειρεί να της κλείσει το στόμα.
Η εκδήλωση που είχε προγραμματιστεί για τις 12 Ιουνίου 2026 στην κεντρική αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, με αντικείμενο τη Δικαιοσύνη, το κράτος δικαίου και τη συνταγματική μεταρρύθμιση, ακυρώθηκε ή «αναβλήθηκε» την τελευταία στιγμή. Η πλευρά της Μαρίας Καρυστιανού κατήγγειλε ότι πίσω από την απόφαση βρίσκονταν παρεμβάσεις συνδικαλιστικών στελεχών που πρόσκεινται στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ, ενώ ζήτησε επίσημη αιτιολόγηση από τον ΔΣΑ.
Η αίθουσα άδειασε, τα ερωτήματα γέμισαν
Εφόσον η καταγγελία αυτή επιβεβαιωθεί, δεν θα έχουμε μπροστά μας μια απλή οργανωτική διαφωνία.
Θα έχουμε μια καθαρή πράξη πολιτικής φίμωσης.
Και μάλιστα μέσα στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, έναν θεσμό που οφείλει να υπερασπίζεται την ελευθερία του λόγου, τη θεσμική αντιπαράθεση και το δικαίωμα κάθε πολίτη να εκφράζει δημόσια τις απόψεις του.
Η Καρυστιανού δεν εισέβαλε απρόσκλητη σε κάποια αίθουσα. Είχε προσκληθεί να απευθύνει χαιρετισμό σε εκδήλωση που οργανωνόταν με τη συμμετοχή νομικών και είχε ως αντικείμενο ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της λειτουργίας της Δημοκρατίας. Μεταξύ των προγραμματισμένων ομιλητών αναφέρονταν ο Αντώνης Ψαρόπουλος και οι νομικοί Μαρία Γρατσία και Γιάννης Χατζηαντωνίου.
Τι ακριβώς, λοιπόν, άλλαξε μέσα σε λίγες ώρες;
Ποιος τηλεφώνησε σε ποιον;
Ποιος άσκησε πίεση;
Ποιος αποφάσισε ότι η παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έγινε ξαφνικά ανεπιθύμητη;
Και γιατί δεν έχει δοθεί μια καθαρή, επίσημη και πειστική απάντηση;
Δεν μπορείς να μιλάς για κράτος δικαίου και να φοβάσαι τον διάλογο
Η πολιτική υποκρισία περισσεύει.
Τα ίδια κόμματα που εμφανίζονται καθημερινά ως θεματοφύλακες των θεσμών, της ευρωπαϊκής κανονικότητας και του δημοκρατικού διαλόγου, καλούνται τώρα να απαντήσουν σε μια εξαιρετικά σοβαρή καταγγελία.
Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να ξεκαθαρίσει εάν στελέχη που πρόσκεινται σε αυτήν συμμετείχαν σε παρεμβάσεις για την ακύρωση.
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πράξει το ίδιο — και ακόμη περισσότερο.
Διότι, εάν στελέχη που επικαλούνται το όνομα και την ιστορία του ΠΑΣΟΚ συνέπραξαν σε μια διαδικασία αποκλεισμού πολιτικής αντιπάλου, θα πρόκειται για πραγματική κατάντια για το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Ένα κόμμα που γεννήθηκε με συνθήματα για λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση δεν μπορεί να καταλήξει παρακολούθημα μιας επιχείρησης φίμωσης.
Δεν μπορεί να διακηρύσσει ότι αγωνίζεται για τους θεσμούς και, ταυτόχρονα, άνθρωποι που εμφανίζονται συνδικαλιστικά συνδεδεμένοι μαζί του να κατηγορούνται ότι εμποδίζουν μια δημόσια συζήτηση.
Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούται να κρυφτεί πίσω από σιωπές και διαρροές. Οφείλει να διαψεύσει κατηγορηματικά την καταγγελία ή να αποδοκιμάσει δημόσια εκείνους που ενδεχομένως ενήργησαν με αυτόν τον τρόπο.
Η Καρυστιανού δεν είναι το πρόβλημα
Το πρόβλημα δεν είναι η Μαρία Καρυστιανού.
Το πρόβλημα είναι ένα πολιτικό σύστημα που δείχνει να πανικοβάλλεται όταν εμφανίζεται κάποιος που δεν ελέγχει, δεν εξαρτάται από τους παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς και δεν φοβάται να θέσει δύσκολα ερωτήματα.
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με την πολιτική της διαδρομή. Μπορεί να κρίνει αυστηρά τις θέσεις, τις επιλογές και τις προτάσεις της.
Αυτή είναι η Δημοκρατία.
Δημοκρατία, όμως, δεν είναι να εξαφανίζεις τον αντίπαλο από την αίθουσα.
Δεν είναι να ακυρώνεις μια εκδήλωση μέσα στη νύχτα.
Δεν είναι να κλείνεις τις πόρτες ενός θεσμικού χώρου επειδή φοβάσαι ότι όσα θα ακουστούν μέσα σε αυτόν θα φτάσουν στην κοινωνία.
Η πλευρά της Καρυστιανού χαρακτήρισε την ακύρωση πολιτική επιλογή, ενώ ο Θανάσης Αυγερινός υποστήριξε ότι η εκδήλωση ματαιώθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας συνδικαλιστών που πρόσκεινται σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Οι ισχυρισμοί αυτοί πρέπει να διερευνηθούν και να απαντηθούν θεσμικά — όχι να θαφτούν μέσα στη σιωπή.
Η φίμωση τελικά δυναμώνει τη φωνή
Όσοι ενδεχομένως πίστεψαν ότι ακυρώνοντας μια εκδήλωση θα περιόριζαν την πολιτική παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού, πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο.
Έκαναν την ακύρωση είδηση.
Μετέτρεψαν μια προγραμματισμένη συζήτηση σε μείζον πολιτικό ζήτημα.
Και ενίσχυσαν την πεποίθηση πολλών πολιτών ότι το παλιό πολιτικό σύστημα φοβάται περισσότερο τις ανεξέλεγκτες φωνές από όσο φοβάται την ίδια του την απαξίωση.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών οφείλει να δώσει πλήρη και τεκμηριωμένη εξήγηση.
Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ οφείλουν να τοποθετηθούν δημόσια.
Και η Μαρία Καρυστιανού πρέπει να μιλήσει.
Σε αίθουσα ή σε πλατεία. Μπροστά σε εκατό ή σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες.
Γιατί στη Δημοκρατία οι πολιτικές φωνές δεν αντιμετωπίζονται με ακυρώσεις, σκοτεινές παρεμβάσεις και κλειστές πόρτες.
Αντιμετωπίζονται με επιχειρήματα.
Και όποιος φοβάται τα επιχειρήματα της Καρυστιανού, δεν έχει δικαίωμα να παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της Δημοκρατίας.