Οι αναφορές για κενά στη ναυαγοσωστική κάλυψη απαιτούν δημόσιες εξηγήσεις — η προστασία των λουομένων δεν προσφέρεται για λογιστικά τεχνάσματα.
Ο Δήμος Χαλκιδέων οφείλει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις για τη ναυαγοσωστική κάλυψη των παραλιών του. Δημοσίευμα της 7ης Ιουλίου 2026 ανέφερε ότι το Λιμεναρχείο επέβαλε πρόστιμο δεκάδων χιλιάδων ευρώ, έπειτα από ελέγχους τον Ιούνιο σε παραλίες όπου διαπιστώθηκε απουσία ναυαγοσωστών. Πρόκειται για αναφορά που χρειάζεται πλήρη αποσαφήνιση με τις αποφάσεις επιβολής προστίμων και τα στοιχεία της πραγματικής κάλυψης.
Ο ίδιος ο Δήμος είχε δημοσιεύσει από τις 7 Ιανουαρίου διαγωνισμό για τη ναυαγοσωστική κάλυψη πολυσύχναστων παραλιών επί τέσσερις μήνες το 2026. Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, είναι τι εφαρμόστηκε στην πράξη: πότε ανέλαβαν υπηρεσία οι ναυαγοσώστες, σε ποιες ακτές και ποιος έλεγχε την παρουσία τους;
Στην ανακοίνωση προσλήψεων της 15ης Οκτωβρίου περιλαμβάνεται επίσης μία θέση ΠΕ Φυσικής Αγωγής, με αντικείμενο ναυαγοσώστη πισίνας, για το Δημοτικό Κολυμβητήριο και διάρκεια έως οκτώ μήνες. Το έγγραφο αφορά προκήρυξη θέσης· από μόνο του δεν επιβεβαιώνει ότι έχει προσληφθεί συγκεκριμένο πρόσωπο.
Στην καταγγελία που τέθηκε υπόψη μας αναφέρεται ότι ναυαγοσώστρια η οποία προσελήφθη στο Δημοτικό Κολυμβητήριο είναι ανιψιά αντιδημάρχου. Η συγκεκριμένη πρόσληψη και η συγγενική σχέση δεν έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα, ούτε έχει τεκμηριωθεί ότι η περίπτωση συνδέεται με την παραπάνω προκήρυξη.
Ο Δήμος καλείται να αποσαφηνίσει την αναφορά. Η δημοσιοποίηση της διαδικασίας επιλογής, των απαιτούμενων προσόντων και της σχετικής απόφασης θα επιτρέψει να ελεγχθούν τα πραγματικά δεδομένα. Μια συγγενική σχέση, ακόμη και αν επιβεβαιωθεί, δεν αποδεικνύει από μόνη της ευνοϊκή μεταχείριση. Το ζήτημα είναι αν εφαρμόστηκαν τα ίδια κριτήρια για όλους και ποιοι συμμετείχαν στην επιλογή.
Η ασφάλεια των παιδιών στο κολυμβητήριο είναι αυτονόητη ανάγκη. Εξίσου αυτονόητη είναι η προστασία των ανθρώπων που πηγαίνουν στις παραλίες. Η στελέχωση μιας εγκατάστασης δεν απαντά στα ερωτήματα για την κάλυψη των ακτών. Ο Δήμος οφείλει να λογοδοτήσει για καθεμία από αυτές τις ανάγκες.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής κριτικής: οποιαδήποτε λογική παρουσιάζει ένα μικρότερο πρόστιμο ως συμφέρουσα εναλλακτική απέναντι στη δαπάνη προστασίας των λουομένων είναι απαράδεκτη. Ακόμη και αν ένας τέτοιος λογαριασμός έβγαζε αριθμητική διαφορά υπέρ του ταμείου, θα άφηνε έξω το σημαντικότερο: τον άνθρωπο που μπορεί να χρειαστεί βοήθεια μέσα στο νερό.
Το πρόστιμο δεν επιτηρεί την παραλία. Δεν εντοπίζει τον λουόμενο που κινδυνεύει. Δεν βουτάει να σώσει ένα παιδί.
Αυτή ακριβώς την ευθύνη πρέπει να αναλαμβάνουν και οι δημοτικές επιτροπές. Η δουλειά τους περιλαμβάνει έλεγχο της εκτέλεσης των αποφάσεων, των υπηρεσιών που παραδίδονται και των χρημάτων που καταβάλλονται. Μια ψηφοφορία κατά πλειοψηφία δεν αποτελεί πιστοποιητικό ορθής διαχείρισης ούτε απαλλάσσει κανέναν από την υποχρέωση να εξηγήσει τι έγινε.
Να δημοσιοποιηθούν, λοιπόν, οι σχετικές συμβάσεις, τα στοιχεία παραλαβής των υπηρεσιών, τα χρονικά διαστήματα κάλυψης ανά παραλία και οι αποφάσεις για τυχόν πρόστιμα. Να διευκρινιστεί το ακριβές ύψος τους, αν έχουν πληρωθεί ή προσβληθεί και ποιες ενέργειες έγιναν για την αντιμετώπιση των κενών.
Οι δημότες δικαιούνται να ξέρουν ποια προστασία εξασφάλισαν τα χρήματά τους. Και η δημοτική αρχή οφείλει να απαντήσει με στοιχεία.
Γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν χωράει σε έναν πρόχειρο λογαριασμό «πόσα γλιτώσαμε».