Η κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει την ασθένεια ενός κορυφαίου στελέχους σε πολιτική ασπίδα. Όχι για να προστατεύσει τον άνθρωπο, αλλά για να ενοχοποιήσει την κριτική, τη δημοσιογραφία και τελικά την ίδια τη δημοκρατική λογοδοσία.
Η πιο επικίνδυνη αντιστροφή
Υπάρχει μια στιγμή όπου η προπαγάνδα παύει να είναι απλώς χυδαία και γίνεται θεσμικά επικίνδυνη. Αυτή η στιγμή είναι όταν η εξουσία επιχειρεί να πείσει ότι το πρόβλημα δεν είναι τα σκάνδαλα, οι υποκλοπές, οι μηχανισμοί συγκάλυψης, η αλαζονεία της διαχείρισης και η ασφυκτική πίεση του ίδιου του Μαξίμου, αλλά η δημοσιογραφική αποκάλυψη αυτών των πραγμάτων. Σήμερα αυτό ακριβώς επιχειρείται: να παρουσιαστεί η πολιτική και δημοσιογραφική κριτική ως «τοξικότητα» και η λογοδοσία ως «κανιβαλισμός».
Δεν φταίει η κριτική. Φταίει η ανάγκη να μηδενιστούν τα σκάνδαλα
Ας είμαστε απολύτως καθαροί. Ο Γιώργος Μυλωνάκης είναι ένας άνθρωπος που δίνει μια πολύ δύσκολη μάχη και του οφείλεται ανθρώπινος σεβασμός. Όμως ακριβώς αυτός ο σεβασμός απαγορεύει τη μετατροπή της περιπέτειάς του σε πολιτικό εργαλείο. Τα δημόσια στοιχεία λένε ότι υπέστη ρήξη ανευρύσματος, μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό» αφού έχασε τις αισθήσεις του στον πρωινό καφέ στο Μαξίμου και παραμένει διασωληνωμένος σε σταθερή κατάσταση. Τίποτε από αυτά δεν επιτρέπει σε οποιονδήποτε να βαφτίσει την έρευνα, την αποκάλυψη ή την πολιτική πίεση «αιτία». Αντίθετα, αυτό που πολιτικά επιτρέπεται να ειπωθεί είναι άλλο: ότι ο Μυλωνάκης βρισκόταν στο κέντρο ενός συστήματος διαχείρισης πολλαπλών κυβερνητικών κρίσεων, εκεί όπου η πίεση δεν παραγόταν από τα ρεπορτάζ, αλλά από την ανάγκη να απορροφηθεί το κόστος όσων βαραίνουν την κυβέρνηση.
Αν περάσει αυτό, τελειώνει η δημοσιογραφία
Αν γίνει αποδεκτή η λογική ότι ο δημοσιογράφος οφείλει να σωπαίνει όταν ο ελεγχόμενος είναι πολιτικά ισχυρός ή σωματικά ευάλωτος, τότε δεν μιλάμε για ευαισθησία. Μιλάμε για λογοκρισία με ανθρωπιστικό προσωπείο. Με αυτή τη λογική δεν θα έπρεπε ποτέ να έχει ελεγχθεί κανείς. Δεν θα έπρεπε να έχει γραφτεί ούτε μία αποκάλυψη για πολιτικό πρόσωπο που πιέστηκε, ασθένησε ή κατέρρευσε υπό το βάρος των εξελίξεων. Δηλαδή, με δυο λόγια, η αλήθεια θα έπρεπε να υποτάσσεται στη βιολογική κατάσταση του ισχυρού. Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Είναι καθεστώς ασυλίας.
Η τοξικότητα δεν γεννιέται από την αποκάλυψη. Γεννιέται από το σκάνδαλο, από τη συγκάλυψη και από την αλαζονεία μιας εξουσίας που θέλει να ελέγχεται μόνο όταν την βολεύει. Όποιος σήμερα επιχειρεί να φορτώσει στην κριτική την κατάσταση του Μυλωνάκη, δεν υπερασπίζεται έναν ασθενή. Υπερασπίζεται ένα σύστημα που θέλει να μετατρέψει τον πόνο σε άλλοθι και τη σιωπή σε υποχρέωση.