Η έκρηξη του Άδωνι Γεωργιάδη απέναντι στο ενδεχόμενο άρνησης συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ δεν πρόδωσε δύναμη, αλλά φόβο: φόβο μήπως κλείσει μια βολική εφεδρεία εξουσίας και μείνει γυμνή η κυβερνητική αλαζονεία μπροστά στην κοινωνία.
Το «μη σώσουν και κάνουν» δεν είναι πυγμή — είναι νεύρο
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική γλώσσα προδίδει περισσότερα απ’ όσα θέλει να πει ο ομιλητής της. Οταν ένας κορυφαίος υπουργός αντιδρά με εμφανή ενόχληση στο ενδεχόμενο ένα άλλο κόμμα να αποκλείσει συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, τότε δεν εκπέμπει σιγουριά. Εκπέμπει εκνευρισμό. Το «δεν θέλουν να κάνουν παρέα στη ΝΔ, μη σώσουν και κάνουν» δεν ακούστηκε ως ατάκα υπεροχής. Ακούστηκε ως μνημείο πολιτικής νευρικότητας. Σαν να ενοχλήθηκε όχι από μια διαφωνία, αλλά από το ίδιο το δικαίωμα του άλλου να πει «όχι».
Η αλαζονεία της εξουσίας θέλει και πρόθυμους συμπαίκτες
Το πραγματικό πρόβλημα για τη ΝΔ δεν είναι αν το ΠΑΣΟΚ θα σηκώσει τόνους στο συνέδριό του. Το πραγματικό πρόβλημα είναι μήπως χαλάσει από νωρίς το αφήγημα των «μετεκλογικών λύσεων», των βολικών συνεταιρισμών και των πρόθυμων δεκανικιών που πάντα κάπου θα βρεθούν για να διασωθεί η εξουσία. Γι’ αυτό και η αντίδραση ήταν τόσο αιχμηρή. Γιατί η κυβέρνηση έχει μάθει να κινείται με την αίσθηση ότι όλοι, αργά ή γρήγορα, θα προσέλθουν στο τραπέζι των διευκολύνσεων. Οταν κάποιος αρνείται, τότε αρχίζει η απαξίωση, η ειρωνεία, η επιθετικότητα.
Το ψεύτικο δίλημμα: «ή ΝΔ ή χάος»
Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας της κυβερνητικής γραμμής. Αντί για πολιτική αντιπαράθεση επί της ουσίας, αντί για απολογισμό πεπραγμένων, αντί για απαντήσεις στα αδιέξοδα που βιώνει η κοινωνία, επιστρέφει το παλιό, φθαρμένο και τρομακτικά προβλέψιμο δίλημμα: «ή εμείς ή ακυβερνησία». Πρόκειται για τον πιο βολικό εκβιασμό μιας εξουσίας που δεν θέλει να πείσει, αλλά να φοβίσει. Δεν ζητά καθαρή εντολή. Ζητά πολιτική ομηρία. Και όποιος αρνείται να νομιμοποιήσει αυτό το παιχνίδι, βαφτίζεται περίπου ανεύθυνος.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης μπορεί να θέλησε να εμφανιστεί ως επιθετικός και ατσαλάκωτος. Στην πραγματικότητα, όμως, αποκάλυψε κάτι πολύ πιο χρήσιμο: ότι η εξουσία εκνευρίζεται όταν καταλαβαίνει πως δεν είναι πια αυτονόητο ότι θα βρίσκει συνένοχους. Και αυτός ο εκνευρισμός δεν είναι ένδειξη ισχύος. Είναι το πρώτο σύμπτωμα πολιτικής φθοράς.