Αντί για απαντήσεις στα βαριά ερωτήματα που πνίγουν τη χώρα, επιλέγουν τη λάσπη, τις ιστορικές χυδαιότητες και την επίθεση σε όποιον τολμά να ελέγξει την εξουσία.
Υπάρχουν στιγμές που ένα πολιτικό σύστημα αυτοαποκαλύπτεται χωρίς να χρειάζεται καν αντίπαλο. Αρκεί να ανοίξει το στόμα του. Η επίθεση της Σοφίας Βούλτεψη κατά της Ευρωπαίας Εισαγγελέως, με αναφορές στον Τσαουσέσκου, δεν ήταν μια «άστοχη δήλωση». Ήταν η γυμνή φωτογραφία ενός καθεστώτος πανικού που τρέμει τον έλεγχο, επειδή έχει μάθει να επιβιώνει μόνο μέσα στην ασυλία, στην αλαζονεία και στη διαστρέβλωση.
Τη στιγμή που η ελληνική κοινωνία ζητά ακόμα αλήθεια για τα Τέμπη και καθαρές απαντήσεις για τις σκοτεινές διαδρομές του δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος, η Νέα Δημοκρατία δεν επιλέγει την υπευθυνότητα. Επιλέγει τον βούρκο. Και όταν η εξουσία πετάει λάσπη στη Δικαιοσύνη, δεν αποδεικνύει ισχύ. Αποδεικνύει φόβο.
Ο Τσαουσέσκου ως πολιτικό αποσμητικό
Η επίκληση ενός δικτατορικού συμβόλου για να πληγεί μια Ευρωπαία Εισαγγελέας δεν είναι επιχείρημα. Είναι πολιτικό ξέπλυμα διά του θορύβου. Είναι η απελπισμένη προσπάθεια να μετατοπιστεί η συζήτηση από τα πραγματικά ερωτήματα στα φθηνά αντανακλαστικά.
Όταν δεν μπορείς να απαντήσεις για την ουσία, φωνάζεις. Όταν δεν μπορείς να καθαρίσεις το τοπίο, θολώνεις το κάδρο. Όταν δεν αντέχεις τον έλεγχο, βαφτίζεις τον ελεγκτή «επικίνδυνο». Αυτή δεν είναι άμυνα δημοκρατίας. Είναι ο πανικός της εξουσίας μπροστά στην πιθανότητα να λογοδοτήσει.
Τους ενοχλεί η Κοβέσι γιατί δεν σηκώνει τηλέφωνα
Το πραγματικό πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι η ρητορική. Είναι ότι απέναντί της δεν βρίσκεται ένας ελεγχόμενος μηχανισμός του εσωτερικού συστήματος. Βρίσκεται ένας θεσμός που δεν μπαίνει σε κομματικά μαντριά, δεν ακούει «παρεμβάσεις», δεν λυγίζει σε τηλεφωνήματα και δεν προσαρμόζει την αλήθεια στις ανάγκες της κυβέρνησης.
Γι’ αυτό και τρέμουν. Όχι επειδή αδικούνται, αλλά επειδή لأولτη φορά νιώθουν ότι υπάρχει έλεγχος έξω από το προστατευτικό θερμοκήπιο της ελληνικής διαπλοκής. Και όποιος τρέμει τον ελεγκτή, κάτι φοβάται πως θα βρεθεί.
Από τα Τέμπη στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η ίδια ηθική σήψη
Η κοινωνία δεν ξεσπά μόνο για μια δήλωση. Ξεσπά γιατί αναγνωρίζει το μοτίβο. Το ίδιο ύφος αλαζονείας, η ίδια προσβολή της κοινής νοημοσύνης, η ίδια αίσθηση ότι η εξουσία θεωρεί τον εαυτό της υπεράνω ελέγχου, υπεράνω ευθύνης, υπεράνω κοινωνίας.
Σε μια χώρα που κουβαλά ακόμα το τραύμα των Τεμπών και παρακολουθεί με αποστροφή κάθε νέα υπόθεση που μυρίζει ρεμούλα, η επιλογή της κυβερνητικής παράταξης να επιτίθεται στους θεσμούς αντί να δίνει απαντήσεις είναι πολιτικά και ηθικά αποκρουστική. Δεν είναι απλώς λάθος γραμμή. Είναι ομολογία παρακμής.
Η Βούλτεψη δεν εξέθεσε την Κοβέσι. Εξέθεσε τη Νέα Δημοκρατία. Εξέθεσε ένα σύστημα που έχει μάθει να βρίζει όταν στριμώχνεται, να λασπώνει όταν φοβάται και να παριστάνει τον τιμητή ενώ μυρίζει εξουσιαστική σήψη από χιλιόμετρα.
Ας τη μαζέψουν όσο προλαβαίνουν. Γιατί αν δεν τη μαζέψει το κόμμα της, θα τη μαζέψει η ίδια η Ιστορία — μαζί με όλους όσοι νόμιζαν ότι η αλαζονεία είναι ασυλία.