Η έκρηξη κοντά στην αμερικανική πρεσβεία στο Όσλο δεν είναι ένα «μακρινό περιστατικό». Είναι το ωμό σήμα ότι η ασφάλεια των ευρωπαϊκών πρωτευουσών δεν είναι πια θεωρία, ούτε τηλεοπτικό πάνελ, ούτε πεδίο για ανέξοδες δηλώσεις.
Όσοι επέμεναν ότι η Ευρώπη μπορεί να παριστάνει τον θεατή ενώ ο κόσμος φλέγεται, τώρα βλέπουν την πραγματικότητα να σκάει μέσα στην ίδια της την αυλή. Και τότε αρχίζει το γνώριμο θέατρο: καθυστερημένες διαπιστώσεις, γενικόλογες ανακοινώσεις, πολιτική υποκρισία.
Η ψευδαίσθηση της ασφάλειας κατέρρευσε
Η Δύση συνήθισε να μιλά για απειλές σαν να αφορούν πάντα κάπου αλλού. Μέση Ανατολή, Ασία, «ασταθείς ζώνες», μακρινά μέτωπα. Όμως η αλήθεια είναι απλή και σκληρή: όταν αποσταθεροποιείς ολόκληρες περιοχές, όταν φανατισμός, δίκτυα, μίσος και εκδίκηση κυκλοφορούν χωρίς σύνορα, τότε καμία πρωτεύουσα δεν μένει στο απυρόβλητο.
Η Ευρώπη πληρώνει τη στρατηγική της αφέλεια
Για χρόνια, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες επένδυσαν περισσότερο στην εικόνα της ασφάλειας παρά στην ουσία της. Πολυπολιτισμικά συνθήματα χωρίς σχέδιο, ανοχή χωρίς έλεγχο, γεωπολιτική ρητορεία χωρίς μηχανισμούς πρόληψης. Το αποτέλεσμα είναι μια ήπειρος νευρική, φοβική και εκτεθειμένη, που τρέχει πάντα πίσω από τα γεγονότα αντί να τα προλαμβάνει.
Δεν χρειάζεται πανικός, χρειάζεται αλήθεια
Το χειρότερο δεν είναι μόνο το ίδιο το περιστατικό. Είναι η πολιτική και μιντιακή δειλία να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Ούτε όλα είναι «μεμονωμένα», ούτε όλα λύνονται με ευχολόγια περί ψυχραιμίας. Η κοινωνία δεν χρειάζεται ούτε υστερία ούτε ωραιοποίηση. Χρειάζεται σοβαρό κράτος, καθαρές κουβέντες και απόφαση να προστατευθεί η δημόσια ασφάλεια χωρίς εκπτώσεις.
Το Όσλο δεν είναι απλώς μια έκρηξη. Είναι η προειδοποίηση ότι όταν η Δύση παίζει με τη φωτιά της παγκόσμιας αποσταθεροποίησης, στο τέλος δεν καίγονται μόνο οι «άλλοι» — καίγεται και η ίδια μπροστά στις πρεσβείες, στους δρόμους και μέσα στις πρωτεύουσές της.