Μια αγιορείτικη μορφή που συγκινεί, αλλά και μια διαδικτυακή αφήγηση που χρειάζεται προσοχή στις λεπτομέρειές της.
Μια ανάρτηση για τον Αγάθωνα τον Καυσοκαλυβίτη επαναφέρει στο προσκήνιο τον κόσμο της αφάνειας και της άσκησης του Αγίου Όρους. Τον παρουσιάζει ως έναν ερημίτη που φωτογραφήθηκε το 1925, κοινώνησε και εξαφανίστηκε οριστικά στα βουνά. Ωστόσο, η παλαιότερη δημοσιευμένη μαρτυρία που εντοπίστηκε δίνει μια διαφορετική, περισσότερο συγκεκριμένη εικόνα.
Σε κείμενο που αποδίδεται στον επίσκοπο Ροδοστόλου Χρυσόστομο, ο Αγάθων περιγράφεται να ζει στα Καυσοκαλύβια κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, σε πρόχειρα καταλύματα και εγκαταλειμμένες καλύβες. Ο ίδιος ο αφηγητής διευκρινίζει ότι δεν είχε εξακριβώσει ακόμη και αν είχε λάβει κανονικά τη μοναχική κουρά. didaxesapoathona.blogspot.com
Η περιγραφή μιλά για έναν άνθρωπο λιγομίλητο, πρόθυμο να βοηθήσει και σταθερά παρόντα στις ακολουθίες του Κυριακού της Σκήτης. Το καλοκαίρι κυκλοφορούσε ξυπόλητος και με ελάχιστα ενδύματα. Τον χειμώνα, όμως, χρησιμοποιούσε αυτοσχέδια υποδήματα και ζεστά ρούχα από προβιές, αντιμετωπίζοντας με πρακτικότητα το αγιορείτικο κρύο. didaxesapoathona.blogspot.com
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αναφορά στη φωτογράφισή του. Η μαρτυρία περιγράφει πρωτοβουλία Καυσοκαλυβιτών πατέρων και αντίδραση του ίδιου, ο οποίος τελικά φωτογραφήθηκε απρόθυμα. Δεν τεκμηριώνει τη χρονολογία 1925, τη λήψη στην Αγία Άννα ή την οριστική εξαφάνισή του μετά τη Θεία Κοινωνία. didaxesapoathona.blogspot.com
Η πνευματική αξία μιας τέτοιας μορφής δεν χρειάζεται εντυπωσιακές προσθήκες. Η λιτότητα, η υπομονή και η απομάκρυνση από την ανθρώπινη προβολή αρκούν για να προκαλέσουν σκέψη σε μια εποχή που μετρά σχεδόν τα πάντα με την αναγνωρισιμότητα.
Ο σεβασμός στην αγιορείτικη παράδοση περνά και μέσα από την προσεκτική μεταφορά της. Όσα παραδίδονται ως ευσεβείς διηγήσεις αξίζει να παρουσιάζονται με αυτή την ιδιότητα, χωρίς να μετατρέπονται αυτομάτως σε εξακριβωμένα ιστορικά γεγονότα.
Η μνήμη του Αγάθωνα παραπέμπει σε έναν κόσμο όπου η προσευχή και η αφάνεια έχουν ξεχωριστή θέση. Για να διατηρηθεί αυτή η μνήμη ζωντανή, χρειάζεται πρωτίστως σεβασμός στην αλήθεια της.