Με το τουρκολιβυκό μνημόνιο ξανά στο επίκεντρο, αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω καθαρά. Ως Έλληνας πολίτης που ανησυχεί για τη χώρα του και αρνείται να παραδώσει την κρίση και τη συνείδησή του σε οποιονδήποτε κομματικό μηχανισμό.
Για μένα, η Ελλάδα είναι πολύ μεγαλύτερη από κάθε κυβέρνηση. Και η ευθύνη απέναντί της δεν εξαντλείται σε μια ψήφο, σε ένα χειροκρότημα ή σε μια σημαία που υψώνεται στις επετείους.
Πατρίδα είναι ο τόπος μας, η ιστορία μας, η γλώσσα μας. Είναι οι άνθρωποι που μόχθησαν πριν από εμάς και τα παιδιά που θα ζήσουν μετά από εμάς. Είναι τα νησιά μας, οι θάλασσές μας, τα χωριά και οι πόλεις μας. Είναι η υποχρέωση να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μια χώρα ελεύθερη, ασφαλή και αξιοπρεπή.
Αυτή την υποχρέωση δεν τη διαπραγματεύομαι με όρους κομματικής σκοπιμότητας.
Απευθύνομαι, λοιπόν, σε εκείνους που κυβερνούν: ποιο είναι το σχέδιό σας; Πώς προστατεύετε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας; Πώς αξιολογείτε όσα συμβαίνουν στη Λιβύη και στην Ανατολική Μεσόγειο; Τι επιδιώκετε από τους συμμάχους μας και τι εξασφαλίζετε στην πράξη;
Θέλω απαντήσεις που να αντέχουν στον έλεγχο. Θέλω προετοιμασία, σοβαρότητα, σταθερή διπλωματική παρουσία και αξιόπιστη αποτροπή. Θέλω οι άνθρωποι που λαμβάνουν αποφάσεις για τη χώρα να αντιλαμβάνονται το βάρος τους. Οι τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις και οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί δεν μου προσφέρουν καμία ασφάλεια.
Δεν ζητώ πολεμικές κραυγές. Γνωρίζω ότι το κόστος μιας σύγκρουσης το πληρώνουν άνθρωποι και οικογένειες. Θέλω ειρήνη με προστατευμένα δικαιώματα, διάλογο με καθαρές θέσεις και αποφασιστικότητα απέναντι σε κάθε αμφισβήτηση. Η ψυχραιμία αποκτά αξία όταν συνοδεύεται από ετοιμότητα.
Και επειδή πιστεύω σε αυτή την πατρίδα, δεν μπορώ να τη βλέπω αποκομμένη από τους ανθρώπους της. Με αφορά ο εργαζόμενος που παλεύει να συντηρήσει την οικογένειά του, ο ηλικιωμένος που χρειάζεται περίθαλψη, ο νέος που αναζητά προοπτική. Η Ελλάδα που θέλω να υπερασπιστώ οφείλει να τους χωρά όλους, με δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
Δεν δέχομαι να αισθάνεται ο πολίτης υποχρεωμένος σε έναν πολιτικό επειδή βρήκε δουλειά, εξυπηρετήθηκε από μια δημόσια υπηρεσία ή έλαβε τη στήριξη που δικαιούται. Το κράτος χρηματοδοτείται από τον μόχθο μας. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να μετατρέπει τις υποχρεώσεις του σε προσωπικές χάρες.
Το λέω και προς όσους αισθάνονται κοντά σε οποιοδήποτε κόμμα: ας κρατήσουμε το δικαίωμα να κρίνουμε. Να διαφωνούμε. Να απαιτούμε εξηγήσεις, ιδιαίτερα από εκείνους που εμπιστευτήκαμε. Προσωπικά, δεν πρόκειται να θεωρήσω κανέναν λιγότερο Έλληνα επειδή ψηφίζει διαφορετικά από εμένα. Απαιτώ τον ίδιο σεβασμό και για τη δική μου φωνή.
Την αγάπη μου για την Ελλάδα δεν χρειάζεται να την εγκρίνει κανένα κομματικό γραφείο.
Ούτε πρόκειται να παραχωρήσω τον πατριωτισμό σε όσους τον χρησιμοποιούν για να διχάζουν, να μοιράζουν πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης ή να αποφεύγουν τη λογοδοσία. Για μένα, η αγάπη για την πατρίδα περιλαμβάνει τη δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου, την ισονομία και τον σεβασμό στον συμπολίτη.
Δεν δίνω λευκή επιταγή σε καμία κυβέρνηση. Θα κρίνω τις αποφάσεις της, θα ζητώ εξηγήσεις για τις παραλείψεις της και θα αναγνωρίζω ό,τι υπηρετεί πραγματικά τη χώρα. Το μέτρο μου είναι η Ελλάδα και το μέλλον της.
Η πατρίδα μου δεν είναι κτήμα κανενός. Ανήκει σε όλους μας και μας δεσμεύει όλους.
Γι’ αυτό θα μιλώ. Με ευθύνη, με καθαρή θέση και χωρίς να ζητώ κομματική άδεια. Γιατί απέναντι στην Ελλάδα αισθάνομαι υποχρέωση. Απέναντι σε καμία εξουσία δεν αισθάνομαι υποχρέωση σιωπής.
