Η Τουρκία επαναφέρει, με θράσος και μεθοδικότητα, το γνωστό αναθεωρητικό της οπλοστάσιο απέναντι στην Ελλάδα, επιχειρώντας να μετατρέψει το νόμιμο δικαίωμα άμυνας της χώρας σε δήθεν «παραβίαση» συνθηκών.
Με αφορμή τα νέα οπλικά συστήματα που σχεδιάζεται να ενισχύσουν τα νησιά και τη Θράκη, η Άγκυρα ξαναζεσταίνει το αφήγημα της αποστρατιωτικοποίησης, εκτοξεύει υπαινιγμούς απειλής και επενδύει στο γνωστό πολιτικό bullying: πίεση, ψυχολογικός πόλεμος και διαρκής απόπειρα φθοράς της ελληνικής αποτροπής.
Η Τουρκία δεν αμφισβητεί απλώς εξοπλισμούς — αμφισβητεί το δικαίωμα της Ελλάδας να αμύνεται
Το πρόβλημα της Άγκυρας δεν είναι ένα συγκεκριμένο σύστημα, ούτε ένας εκτοξευτής, ούτε μια προμήθεια. Το πραγματικό της πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα παύει να είναι παθητικός θεατής των τουρκικών απειλών και οικοδομεί σοβαρή, σύγχρονη και πολυεπίπεδη αποτροπή.
Κάθε φορά που η Αθήνα ενισχύει την άμυνα των νησιών, η Τουρκία επιστρέφει στην ίδια κασέτα: Λωζάνη, αποστρατιωτικοποίηση, δήθεν παραβιάσεις, κατασκευασμένες ερμηνείες και έμμεσες προειδοποιήσεις. Δεν πρόκειται για νομική επιχειρηματολογία. Πρόκειται για εργαλείο πίεσης. Για μια σταθερή επιχείρηση πολιτικού εκφοβισμού, με στόχο να πειστεί η Ελλάδα ότι πρέπει να απολογείται επειδή υπερασπίζεται την κυριαρχία της.
Η Άγκυρα ποντάρει στην ένταση της ρητορικής επειδή δεν της βγαίνει εύκολα η ένταση στο πεδίο
Η τουρκική ηγεσία επιχειρεί να ανεβάσει τους τόνους, να παράγει κλίμα και να συντηρεί μια μόνιμη εικόνα «ανοικτού λογαριασμού» με την Ελλάδα. Δημοσιεύματα, δηλώσεις, κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις και υπαινιγμοί περί πυραυλικών δοκιμών συγκροτούν μια ενιαία γραμμή πίεσης: να κρατείται η Αθήνα υπό διαρκή ψυχολογική και στρατηγική πίεση.
Όμως η ρητορική επιθετικότητα δεν σημαίνει αυτομάτως και επιχειρησιακή ελευθερία κινήσεων. Η Τουρκία έχει ανοιχτά μέτωπα, περιφερειακές εμπλοκές και ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον που δεν της επιτρέπει να μετατρέπει κάθε απειλή σε πράξη. Γι’ αυτό και επενδύει τόσο πολύ στον θόρυβο. Όταν δεν μπορείς εύκολα να επιβάλεις τετελεσμένα, προσπαθείς να επιβάλεις φόβο.
Το ελληνικό λάθος θα ήταν η υποχώρηση — όχι η ενίσχυση της αποτροπής
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της αφέλειας. Όταν απέναντί της έχει μια χώρα που διατηρεί επί δεκαετίες απειλή πολέμου, αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα και επανέρχεται μονότονα σε αναθεωρητικά αφηγήματα, η στρατιωτική θωράκιση δεν είναι «πρόκληση». Είναι στοιχειώδης κρατική υποχρέωση.
Τα νησιά του Αιγαίου δεν μπορούν να μείνουν ανοχύρωτα για να αισθάνεται άνετα η Άγκυρα. Και η Θράκη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως γεωγραφικό συμπλήρωμα μιας βολικής διπλωματικής ευγένειας. Η ελληνική αποτροπή οφείλει να είναι καθαρή, ορατή, αξιόπιστη και, όπου απαιτείται, επιθετικά αποτελεσματική. Όχι για να προκαλέσει πόλεμο, αλλά για να τον αποτρέψει.
Η Τουρκία δεν ενοχλείται επειδή η Ελλάδα «παραβιάζει» κάτι. Ενοχλείται επειδή η Ελλάδα παύει να φοβάται.
Και αυτό είναι που δεν αντέχει η Άγκυρα: μια χώρα που δεν σκύβει, δεν απολογείται και δεν απογυμνώνει την άμυνά της για να ικανοποιήσει τον εκβιαστή της.
Στο Αιγαίο και στη Θράκη, η απάντηση στο τουρκικό θράσος δεν μπορεί να είναι ούτε δισταγμός ούτε κατευνασμός.
Μόνο ισχύς. Μόνο ετοιμότητα. Μόνο αποτροπή.