Στις μέρες μας, που φαίνεται να επικρατεί η αντίληψη ότι οι πάσης φύσεως διαφορές μπορεί να επιλύονται με ολέθριες στρατιωτικές συγκρούσεις, η ομόφωνη έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της Ανατολικής Λιβύης αποτελεί ένα παράδοξο άξιο προσεκτικής μελέτης. Η επικύρωση του μνημονίου που επετεύχθη στο εσωτερικό της διαιρεμένης αυτής χώρας δεν του προσδίδει διεθνή νομιμοποίηση, βεβαίως. Αλλά εάν κάτι προκάλεσε έκπληξη θλιβερή, είναι η πλήρης απουσία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως από την όλη διαδικασία.
Το γεγονός ότι η εξέλιξη κατέλαβε την Αθήνα εξαπίνης έχει ασφαλώς τη σημασία του. Η απουσία, ωστόσο, των ευρωπαϊκών μεγάλων ναυτικών δυνάμεων –κυρίως της Γαλλίας και της Ιταλίας– υπήρξε εκκωφαντική κατά τη διάρκεια που συντελούνταν οι διεργασίες, εάν μάλιστα ληφθεί υπ’ όψιν ότι η Λιβύη κείται σε απόσταση αναπνοής νοτίως της ευρωπαϊκής ηπείρου. Η μείζων διπλωματική αυτή εξέλιξη θα ήταν δυνατόν να χαρακτηρισθεί ως σύγκλιση τριών στόχων υψίστης σημασίας, που διεκπεραιώθηκαν με απόλυτη επιτυχία από αυτούς που είχαν αναλάβει να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους.
Εν πρώτοις ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιθυμούσε παντί τρόπω να αποτρέψει την επανάληψη των στρατιωτικών συγκρούσεων. Ανέθεσε στον ειδικό απεσταλμένο του για θέματα Αφρικής και Μέσης Ανατολής Μασάντ Μπούλος την αποστολή να επιτύχει την επανένωση της Λιβύης. Αυτά έγραφε η γαλλική Le Monde τον περασμένο μήνα.
Η Τουρκία αξιοποίησε το αμερικανικό ενδιαφέρον για να αυξήσει το πολιτικό της αποτύπωμα στην Ανατολική Μεσόγειο. Αναθεώρησε εκ βάθρων την εχθρική πολιτική της έναντι της οικογενείας Χαφτάρ και απέδειξε ότι μπορεί να συνεργασθεί και με τις δύο πλευρές της διαιρεμένης Λιβύης. Τέλος, εάν το σχέδιο των ΗΠΑ ολοκληρωθεί, τότε ο γιος του ηγεμόνα Ανατολικής Λιβύης Σαντάμ Χαφτάρ, από περιφερειακός ηγέτης, θα καταλάβει θέση ρυθμιστική στην κεντρική πολιτική σκηνή της ενωμένης Λιβύης. Αλλά αυτά θα κριθούν στο μέλλον.
Το ουσιώδες είναι ότι η πολιτική ισορροπία στην περιοχή αρχίζει να αλλάζει. Πέραν των εύλογων ανησυχιών των Αθηνών και της Λευκωσίας, το Ισραήλ δεν έχει υποστεί στρατηγική ήττα. Αλλά το κώλυμα στην προώθηση της διεισδύσεώς του στη Μεσόγειο είναι σημαντικό. Ολα αυτά συνέβησαν δίχως να πέσει σφαίρα, αλλά με όπλο τη διπλωματία. Αυτά προς το παρόν τουλάχιστον…
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ