Συντάκτης: outnews

Η Τουρκία δεν αντέδρασε επειδή «παρεξήγησε» μια δήλωση. Αντέδρασε επειδή μια ελληνική αμυντική κίνηση βγήκε δημόσια στο τραπέζι και έδωσε στην Άγκυρα την ευκαιρία να ξανασερβίρει το γνωστό αφήγημα περί αποστρατιωτικοποίησης. Το τουρκικό ΥΠΕΞ απέφυγε να κατονομάσει ρητά την Κάρπαθο, όχι γιατί δεν ήξερε, ούτε γιατί δεν την αφορούσε το θέμα, αλλά γιατί προτίμησε τη βολική ασάφεια: λιγότερη επιχειρησιακή έκθεση, περισσότερη διπλωματική πίεση. Και μετά ανέλαβαν οι εφημερίδες να βάλουν τη φωτιά στα πρωτοσέλιδα. Τι είπε επίσημα η Άγκυρα Η επίσημη τουρκική γραμμή δεν μπήκε στην ουσία με καθαρό όνομα και διεύθυνση. Δεν είπε «Κάρπαθος», δεν είπε «Patriot», δεν είπε…

Η επίθεση ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν δεν είναι «ένα ακόμη επεισόδιο». Είναι πολιτική πράξη που τραυματίζει τον πυρήνα της διεθνούς τάξης: την απαγόρευση χρήσης βίας και τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας. Και εδώ βρίσκεται η ελληνική παγίδα: αν ο κανόνας γίνει «όποιος έχει ισχύ χτυπά όπου θέλει», τότε ο αναθεωρητισμός στη γειτονιά μας αποκτά έτοιμο λεξιλόγιο και προηγούμενο. «Διπλά παράνομη»: τι στέκει και τι θέλει πιο σφιχτή διατύπωση Ηθική καθαρότητα: με τον λαό του Ιράν, όχι με τους βομβαρδιστές, ούτε με τους μουλάδες Εδώ είναι η πιο ισχυρή σου γραμμή: Υπερασπίζομαι το Διεθνές Δίκαιο και τους ανθρώπους που αγωνίζονται για ελευθερία…

Πλησιάζουμε στην συμπλήρωση περίπου δύο αιώνων από την έναρξη των εμπορικών συναλλαγών αργού πετρελαίου και σε όλο αυτό το διάστημα το βαρέλι των 159 λίτρων παραμένει το παγκόσμιο εμπορικό πρότυπο. Ποια είναι η ιστορία πίσω από την καθιέρωσή του; Κάθε φορά που γίνεται λόγος για άνοδο ή πτώση των τιμών του πετρελαίου, για περικοπές ή αυξήσεις παραγωγής, η ίδια μονάδα μέτρησης επανέρχεται σταθερά στο προσκήνιο: το βαρέλι. Και όμως, πίσω από τα 159 λίτρα που αντιστοιχούν σε ένα βαρέλι δεν κρύβεται κάποιος σύγχρονος τεχνικός υπολογισμός, αλλά μια ιστορία που ξεκινά από τα πρώτα βήματα της αμερικανικής πετρελαϊκής βιομηχανίας τον 19ο αιώνα. Το πρότυπο γεννήθηκε το…

Σε έναν κόσμο που καταρρέει ηθικά, πολιτικά και κοινωνικά, το πιο απλό ερώτημα μοιάζει και το πιο ανατρεπτικό: τι ψάχνει τελικά ο άνθρωπος στη ζωή του; Ψάχνει τροφή, ασφάλεια, φάρμακα, στέγη, ενέργεια, ειρήνη. Ψάχνει δηλαδή τους στοιχειώδεις όρους της επιβίωσης και της αξιοπρέπειας. Δεν ψάχνει πυραύλους, δεν ψάχνει εξοπλιστικές φρενίτιδες, δεν ψάχνει γεωπολιτικούς τυχοδιωκτισμούς. Κι όμως, η ανθρωπότητα πορεύεται ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τη στιγμή που ολόκληροι λαοί στενάζουν κάτω από το βάρος της φτώχειας, της ανασφάλειας, της ακρίβειας και της προσφυγιάς, τα κέντρα ισχύος επενδύουν αδίστακτα στον πόλεμο. Δισεκατομμύρια για όπλα, ψίχουλα για την παιδεία. Δισεκατομμύρια για στρατιωτικές…

Υπήρξε μια στιγμή που η κοινωνία στάθηκε όρθια. Χωρίς κόμματα μπροστά, χωρίς σημαιάκια, χωρίς επαγγελματίες σωτήρες. Στάθηκε όρθια γιατί στα Τέμπη δεν συγκρούστηκαν μόνο δύο τρένα. Συγκρούστηκε η αλήθεια με το σάπιο κράτος, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια με τη διαχρονική ανευθυνότητα, η απαίτηση για δικαιοσύνη με έναν μηχανισμό που έμαθε να συγκαλύπτει, να καθυστερεί και να ξεχνά. Αυτό το αυθεντικό, καθαρό, λαϊκό αίτημα δεν άργησαν να το μυριστούν οι γνωστοί τυμβωρύχοι της δημόσιας ζωής. Οι έμποροι του πόνου. Οι πολιτικοί και παραπολιτικοί καριερίστες που είδαν στην τραγωδία όχι 57 νεκρούς, αλλά μια τεράστια δεξαμενή αγανάκτησης προς εκμετάλλευση. Είδαν ψήφους. Είδαν προβολή.…

Το «Μέρισμα Ευθύνης» δεν είναι θεωρία. Είναι η νέα στρατηγική πραγματικότητα της Ανατολικής Μεσογείου. Η Ιστορία διδάσκει ότι οι αναθεωρητικές δυνάμεις συχνά πιστεύουν πως, διαχέοντας την απειλή, θα διαλύσουν την αντίσταση των άλλων. Το Ιράν δείχνει να επενδύει ακριβώς σε αυτή τη λογική: πυραυλικά πλήγματα, drones, πληρεξούσιες οργανώσεις, πολλαπλά μέτωπα, διάχυση φόβου και διαρκής πίεση σε ένα ευρύ γεωπολιτικό τόξο από την Ερυθρά Θάλασσα έως την Ανατολική Μεσόγειο. Μόνο που εδώ αρχίζει η στρατηγική του ήττα. Διότι όσο η Τεχεράνη και οι proxies της πολλαπλασιάζουν τις επιθέσεις, τόσο επιταχύνουν τη διαμόρφωση μιας νέας περιφερειακής πραγματικότητας: μιας de facto αρχιτεκτονικής συλλογικής άμυνας,…

Η δημόσια τοποθέτηση του Πέδρο Σάντσεθ κατά της επίθεσης ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν δεν εξέθεσε μόνο όσους επένδυσαν στην αφωνία. Εξέθεσε πρωτίστως την ελληνική κυβέρνηση, η οποία καλείται πλέον να απαντήσει σε ένα ερώτημα που αποφεύγει συστηματικά: θεωρεί ή όχι ότι παραβιάζεται το διεθνές δίκαιο; Το ΠΑΣΟΚ έθεσε καθαρή γραμμή: καμία εμπλοκή, καμία χρήση ελληνικών βάσεων, καμία συμμετοχή σε έναν πόλεμο χωρίς νομιμοποιητική βάση. Η Νέα Δημοκρατία, αντί καθαρής θέσης, αντέταξε επικοινωνιακά υποκατάστατα, τρολ, συμψηφισμούς και επιλεκτική “ευαισθησία”. Και τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις ίδιες τις αντιφάσεις της. Το ερώτημα που καίει την κυβέρνηση Η ουσία δεν βρίσκεται στα συνθήματα περί…

Δεν είναι η δωρεά που προκαλεί το πολιτικό ερώτημα. Είναι η κυβερνητική σκηνοθεσία γύρω από αυτήν. Όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός εμφανίζεται για να παρουσιάσει ως σχεδόν κρατικό επίτευγμα μια ιδιωτική χρηματοδότηση, τότε δεν μιλάμε για πολιτική υγείας. Μιλάμε για επικοινωνιακή οικειοποίηση μιας λύσης που αποκαλύπτει το ίδιο το κρατικό κενό. Η ουσία είναι σκληρή: 80 γιατροί, 47 μικρά νησιά, 1.500 ευρώ επιπλέον τον μήνα, για 7 χρόνια, με συνολικό κόστος περίπου 10,08 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, αντί το κράτος να πει πώς θα στελεχώσει μόνιμα τις άγονες και νησιωτικές δομές υγείας, χειροκροτεί επειδή βρέθηκε ένας ισχυρός ιδιώτης να καλύψει προσωρινά…

Η ανοιχτή επιστολή του Khalaf Ahmad Al Habtoor προς τον Donald Trump δεν είναι μια ακόμη ανάρτηση οργής. Είναι μια δημόσια, σκληρή και πολιτικά φορτισμένη παρέμβαση από έναν από τους πιο ισχυρούς και δικτυωμένους επιχειρηματικούς παράγοντες των ΗΑΕ, ο οποίος κατηγόρησε ευθέως τον Αμερικανό πρόεδρο ότι μετατρέπει τον Κόλπο και τη Μέση Ανατολή σε πεδίο μάχης χωρίς τη συναίνεση των χωρών της περιοχής. Το ουσιαστικό μήνυμα δεν βρίσκεται μόνο στις αιχμηρές διατυπώσεις περί πολέμου και παράπλευρων απωλειών. Βρίσκεται στο ότι μια φωνή από τον ίδιο τον πυρήνα του εμιρατινού κατεστημένου αμφισβητεί δημόσια το αμερικανικό στρατηγικό αφήγημα. Όχι ως αντισυστημικός παρατηρητής,…

Τα προβλήματα, οι καθυστερήσεις και οι παθογένειες που συχνά ακολουθούν και επηρεάζουν τα δημόσια (και όχι μόνο) έργα μοιραίο ήταν να φέρουν «απόνερα» και στην προαίρεση που αφορά στο τμήμα 1 «Υψηλή γέφυρα Χαλκίδας Α/Κ Λαμψάκου», προϋπολογισμού 65.000.000 ευρώ (με Φ.Π.Α.), του έργου «Παράκαμψη Χαλκίδας και παράκαμψη Ψαχνών» (συνολικά κοντά στα 200 εκατ.), αναδόχου «ΜΕΤΚΑ Α.Τ.Ε.», χωρίς ευθύνη του βραχίονα κατασκευών – υποδομών του ομίλου METLEN. Ετσι και αλλιώς, βέβαια, συνολικά το χρονοδιάγραμμα του έργου έχει λάβει παράταση διάρκειας 18 μηνών με ορίζοντα ολοκλήρωσης εργασιών έως τις 2 Σεπτέμβριου 2028, εφόσον δεν προκύψει κάποια νέα τροποποίηση χρονοδιαγράμματος. Το αίτημα παράτασης, δίχως να αλλάξει το…

Έτος 2015. Ριάντ. Στο πιο προστατευμένο, πιο ακριβό, πιο «ασφαλές» κομμάτι της σαουδαραβικής πρωτεύουσας, στο Diplomatic Quarter, ένας Έλληνας γιατρός αρνήθηκε το προνόμιο της πολυτέλειας. Όχι από ιδιοτροπία. Από εκτίμηση κινδύνου. Δίπλα στην αμερικανική πρεσβεία, ανάμεσα σε διπλωματικές αποστολές, βασιλικά ακίνητα και οχυρωμένες κατοικίες, εκεί όπου όλοι έβλεπαν ασφάλεια, εκείνος έβλεπε τον πιο προφανή στόχο. Και όταν, έντεκα χρόνια μετά, το μόνο σημείο που χτυπήθηκε ήταν η αμερικανική πρεσβεία, το ερώτημα έμεινε βαρύ: ποιος τελικά έβλεπε καθαρά και ποιος κοιμόταν μέσα στην ψευδαίσθηση της ισχύος; Η πιο φυλασσόμενη περιοχή δεν είναι πάντα η πιο ασφαλής Το Diplomatic Quarter στο Ριάντ…

Η Χαλκίδα δεν πάσχει απλώς από καθυστερήσεις, μικρότητες ή λανθασμένες επιλογές. Πάσχει από κάτι βαθύτερο: από μια κουλτούρα ατιμωρησίας που έχει ριζώσει στο δημόσιο βίο και έχει μετατρέψει την πολιτική ευθύνη σε άδειο σύνθημα. Εδώ, σχεδόν τα πάντα μοιάζουν να λειτουργούν με τον ίδιο μηχανισμό:χωρίς λογοδοσία, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς αίσθηση ορίου.Η εικόνα προηγείται της ουσίας, η δικαιολογία προηγείται του έργου και η επικοινωνία έρχεται να σκεπάσει την ανεπάρκεια σαν φθηνό πανί πάνω από ερείπια. Η Χαλκίδα έχει κουραστεί να ακούει μεγάλα λόγια για «παρεμβάσεις», «σχεδιασμούς», «αναβαθμίσεις» και «έργα που έρχονται».Αυτό που βλέπει, όμως, είναι μια πόλη που συχνά μένει πίσω…

Από τη στοχοποίηση των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο στη στρατηγική αναβάθμιση Ελλάδας–Κύπρου Η επίθεση με drones κατά των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο λειτούργησε ως καμπανάκι για κάτι που συχνά αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα: η Κύπρος δεν είναι ένα «ήσυχο μετόπισθεν». Είναι προκεχωρημένο ευρωπαϊκό έδαφος, κόμβος στρατηγικών ισορροπιών και –όταν οι συγκρούσεις ξεφεύγουν– πιθανός στόχος. Η ασφάλεια του νησιού δεν είναι στενά κυπριακή υπόθεση. Είναι κρίσιμη διάσταση της εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας και της συλλογικής ασφάλειας της Ευρώπης. Από πρώτη ανάγνωση, το γεγονός μοιάζει δυσμενές. Όμως η γεωπολιτική δεν επιβραβεύει την αυτολύπηση· επιβραβεύει όσους μετατρέπουν την κρίση σε αρχιτεκτονική ισχύος. Και…

Αποθήκες ΟΣΕ Χαλκίδας: από “το φροντίζουμε” σε “θα γίνει μόλις χρηματοδοτηθεί” Η ανάρτηση του Δήμου επιχειρεί να βαφτίσει την κριτική “αντιπολίτευση”. Όμως, όταν υπάρχει παραχώρηση χώρου και υπόσχεση πολιτιστικής αξιοποίησης, δεν υπάρχει “αντιπολίτευση”· υπάρχει υποχρέωση λογοδοσίας. Το “δεν είναι δικό μας” είναι εύκολη άμυνα. Το δύσκολο είναι να απαντήσεις στο βασικό: πόσο καιρό ο χώρος αυτός μένει εικόνα εγκατάλειψης και ποιος διοικεί το χρονοδιάγραμμα; Ιδιοκτησία vs Ευθύνη Το κτίριο μπορεί να μην είναι ιδιοκτησία Δήμου. Αλλά η αποθήκη και ο περιβάλλων χώρος έχουν παραχωρηθεί για έργο. Αυτό σημαίνει: Η “συντήρηση με αδρανή” δεν είναι πολιτική, είναι παυσίπονο Το να στρώνεις 3 φορές…

Το Επιμελητήριο Εύβοιας παρεμβαίνει θεσμικά στον Υπουργό Υποδομών & Μεταφορών κ. Χρίστο Δήμα ζητώντας να διατηρηθεί η δυνατότητα ετήσιας έκδοσης της Κάρτας Ελέγχου Καυσαερίων (Κ.Ε.Κ.) και από τα νόμιμα αδειοδοτημένα συνεργεία, όπως ισχύει μέχρι σήμερα. Αφορμή αποτελεί το υπό διαβούλευση σχέδιο νόμου (Άρθρο 7), το οποίο προβλέπει η Κ.Ε.Κ. να χορηγείται αποκλειστικά από τα ΚΤΕΟ. Το Επιμελητήριο προειδοποιεί ότι η ρύθμιση αυτή δεν είναι “τεχνική λεπτομέρεια”: είναι θεσμική αναδιάταξη της αγοράς που ακουμπά ευθέως τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και τον ανταγωνισμό. Τι αλλάζει (καθαρά και χωρίς ωραιοποιήσεις) Γιατί το Επιμελητήριο μιλά για άνισο ανταγωνισμό Το Επιμελητήριο επισημαίνει ότι ο αποκλεισμός των συνεργείων: Με απλά λόγια: το κράτος ζητά “αναβάθμιση”…

Φωτογραφία: The Eaters studio / Δημήτρης Αλβανός Ετοιμάζουμε στα γρήγορα τη μερακλίδικη συκωταριά με γιαούρτι και συνοδεύουμε με ψητά λαχανικά και ζεστές πίτες για σουβλάκι, ραντισμένες με λάδι και πασπαλισμένες με ρίγανη. 20′ προετοιμασία15′ μαγείρεμα Υλικά Μερίδες: 4-6 Διαδικασία Γαστρονόμος,

Δεν είναι «ένα ακόμα περιστατικό». Είναι το σύμπτωμα μιας χώρας που έμαθε να ζει με την παρακμή και να την βαφτίζει «κανονικότητα». Μαχαίρωσαν ανήλικο έξω από σχολείο στον Άγιο Παντελεήμονα. Έξω από σχολείο. Στην Αθήνα. Στην πρωτεύουσα της Ευρώπης που υποτίθεται ότι διαθέτει κράτος, θεσμούς, πρόληψη, κοινωνική πολιτική και στοιχειώδη προστασία της παιδικής ηλικίας. Και τι κάνουμε εμείς; Αυτό που κάνουμε πάντα: σηκώνουμε τους ώμους. Βγάζουμε ένα δελτίο. Περιμένουμε να περάσει η είδηση. Μια-δυο μέρες θόρυβος, μετά σιωπή. Μέχρι το επόμενο αίμα. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της δημόσιας παιδείας σήμερα: ένα σύστημα που αφήνεται να φθείρεται, να “γκετοποιείται”, να…

Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας ανακοίνωσε χρηματοδότηση 1.500.000 ευρώ για να τοποθετηθούν δίχτυα προστασίας από μέδουσες σε παραλίες επτά Δήμων του βόρειου Ευβοϊκού και του Μαλιακού. Ως στόχος είναι εύλογος: η περσινή εμπειρία ταλαιπώρησε κατοίκους, επισκέπτες και επιχειρήσεις. Όμως η θάλασσα δεν είναι πεζοδρόμιο. “Δίχτυα” σημαίνει πλωτές κατασκευές, ναυσιπλοΐα, αιγιαλός/παραλία, περιβαλλοντική συμβατότητα, πρωτόκολλο συντήρησης και — πάνω απ’ όλα — σαφή κατανομή ευθύνης. Άρα, κύριε Περιφερειάρχη Φάνη Σπανέ, πριν από τα χειροκροτήματα χρειάζονται έγγραφα. Άδειες: “Από πού πήραν;” Η ανακοίνωση μιλά για πρόσκληση και προτάσεις Δήμων. Αλλά η Περιφέρεια είναι ο φορέας που σχεδιάζει/χρηματοδοτεί και οφείλει να ορίσει ενιαίο θεσμικό πλαίσιο. Ζητούνται, δημόσια: Μελέτη: “Ποια επιστημονική τεκμηρίωση;” Το “βάζουμε δίχτυα” δεν είναι πολιτική…

«Κατηγορητήριο – Απολογία – Κρίση» Υπόθεση: Έγκριση Τεχνικού Προγράμματος 2026 από το Δημοτικό Συμβούλιο Χαλκιδέων (συνεδρίαση Τετάρτης 4 Μαρτίου 2026).Αποτέλεσμα: Εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία, μόνο με τις ψήφους της δημοτικής αρχής.Κρίσιμο μέγεθος: Ύψος προγράμματος 22 εκατ. ευρώ (αναφορά αντιπολίτευσης: άλλες χρονιές έως 40 εκατ.). Α. Το Κατηγορητήριο (οι πράξεις/παραλείψεις που καταγγέλλονται) Κατηγορία 1: Υποβάθμιση αναπτυξιακού αποτυπώματος Ισχυρισμός: Το Τεχνικό Πρόγραμμα εμφανίζεται περιορισμένο (22 εκατ.) σε σχέση με προηγούμενα έτη (έως 40 εκατ.).Συνεπαγωγή: Μειωμένο εύρος παρεμβάσεων ή/και αδυναμία ένταξης – ωρίμανσης έργων. Μάρτυρας/αναφορά: Γιώργος Σπύρου (δημοτική αντιπολίτευση). Κατηγορία 2: Απόκρυψη της πραγματικότητας μέσω “συνεχιζόμενων” έργων Ισχυρισμός: Αν αφαιρεθούν τα συνεχιζόμενα έργα (δηλαδή έργα που “θα έπρεπε να είχαν τελειώσει αλλά καθυστερούν”), απομένουν ελάχιστα νέα έργα.Συνεπαγωγή: Το πρόγραμμα λειτουργεί…

Μια αστική ζαχαροπλαστική παράδοση που ζυμώθηκε στα καζάνια των προσφύγων και στα après-midi των πλουσιόσπιτων, ταίριαξε ∆ύση με Ανατολή και έβγαλε γλυκά που άφησαν εποχή, όπως η περίφημη σφολιάτσα, σιροπιαστό γλυκό με τραγανή βάση και αρώματα μαστίχας και ανθόνερου. 100 και πλέον συνταγές από την αστική αλλά τη λαϊκή κουζίνα της Σύρου θα βρείτε στον Γαστρονόμο «200 χρόνια Ερμούπολη». Κυκλοφορεί την Κυριακή 8 Μαρτίου με την Καθημερινή. Γιώργος Φρέρης Στο ζαχαροπλαστείο του Σταύρου Κεχαγιά, αυτοί που ήταν λίγο… «αριστοκράτες» αρνούνταν να πουν «σφολιάτσα» και επέμεναν να ζητούν το συγκεκριμένο γλυκό ως «Κοπεγχάγη». Όντως τα δύο σιροπιαστά μοιάζουν πολύ, αλλά, κατά τη…

Αντώνης Σπυρόπουλος Στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου παρουσιάστηκε σήμερα το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΤΠΣ) του Δήμου Διρφύων–Μεσσαπίων. Η διαδικασία κράτησε περίπου τέσσερις ώρες, με παρεμβάσεις, προτάσεις και ουσιαστική συζήτηση. Αυτό είναι το κρίσιμο: το ΤΠΣ δεν είναι “πακέτο προς κατάποση”. Είναι εργαλείο που ελέγχεται δημόσια και βελτιώνεται, πριν τεθεί σε διαβούλευση. Μέσα στο υλικό υπήρχαν δύο εδάφια αναφοράς σε αιολικά πάρκα, τα οποία —μετά από παρέμβαση στο Δημοτικό Συμβούλιο— αφαιρούνται. Και εδώ τελειώνουν τα σενάρια. Δεν “πέρασε” τίποτα κρυφά, δεν “δέθηκε” κανένας Δήμος χειροπόδαρα. Αντίθετα: φάνηκε στην πράξη ότι ο Δήμος ελέγχει το κείμενο και, όταν κάτι κρίνεται αδόκιμο ή εκτός της πολιτικής/χωροταξικής στόχευσης, κόβεται επί…

Του Γιώργου Δαλιάνη με τη συνεργασία του Διονύση Σαμόλη και της Νάνσυ Καλλιανιώτη* Η Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία (ΙΚΕ), όπως θεσπίστηκε με το Νόμο 4072/2012, παρουσιάστηκε αρχικά ως μια ευέλικτη και οικονομική εναλλακτική της Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης και, σε αρκετές περιπτώσεις, ως απλούστερη λύση σε σχέση με την Ανώνυμη Εταιρεία. Στην πράξη, η αγορά σχεδόν εξάντλησε τη χρήση της σε αυτή τη στενή αντίληψη: “μια πιο εύκολη ΕΠΕ”. Όμως αυτή η προσέγγιση είναι περιοριστική και σε μεγάλο βαθμό άδικη για το θεσμό. Η ΙΚΕ δεν είναι απλώς μια μικρή κεφαλαιουχική εταιρεία. Είναι η πιο ευέλικτη εταιρική μορφή του ελληνικού δικαίου, ένα εργαλείο…

Αν η Κύπρος δέχεται ένοπλη επίθεση, δεν χρειάζεται να περιμένει ούτε ΝΑΤΟ ούτε “ομοφωνίες”: υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας μέσα στην ίδια την ΕΕ. Λέγεται Άρθρο 42(7) της ΣΕΕ και, αν χρησιμοποιηθεί σωστά, κλειδώνει την κρίση ως ευρωπαϊκή υπόθεση ασφάλειας — όχι ως “διμερές επεισόδιο που ξεχνιέται”. Η Αθήνα έχει δύο επιλογές: ή θα πατήσει σε καθαρό θεσμικό έδαφος (42(7) + διεθνές δίκαιο) ή θα ξαναγυρίσει στο θολό μείγμα “εγγυήτριας δύναμης”, επικοινωνιακών παρορμήσεων και κινήσεων που αφήνουν χώρο στην Άγκυρα να γράφει το αφήγημα. Τι κάνει το 42(7) και γιατί είναι όπλο, όχι διακόσμηση Γιατί είναι κομμένο και ραμμένο για Κύπρο (και πονάει την…

Ένας καθηγητής με μεταπτυχιακό στους «Γκρίζους Λύκους» και διδακτορικό στην πολιτική Ερντογάν δεν είναι “βιογραφικό trivia”. Είναι κλειδί ανάγνωσης: στην Τουρκία, οι αποφάσεις δεν βγαίνουν από την ψυχολογία του ηγέτη, αλλά από σχολές σκέψης που αναπαράγουν κρατική στρατηγική. Όταν η έρευνα αγγίζει ταυτόχρονα τον εθνικιστικό παρακρατικό πυρήνα (Γκρίζοι Λύκοι) και την κρατική-ισλαμική σύνθεση (Ερντογανισμός), το συμπέρασμα είναι σκληρό: η εξωτερική πολιτική λειτουργεί ως θεσμική συνέχεια. Τα πρόσωπα αλλάζουν· το δόγμα μένει. Τι “δείχνει” αυτό το βιογραφικό Το «λάθος» που κάνουμε στην Ελλάδα/ΕΕ Πώς το γυρίζεις σε πολιτικό συμπέρασμα Timeline Μην ψάχνεις “τι θέλει ο Ερντογάν”. Ψάξε “τι παράγει το τουρκικό σύστημα”. Εκεί κρύβεται η εξωτερική πολιτική.

Θέμα: Πολιτική ευθύνη, πρόληψη και πραγματική αποκατάσταση μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της Βόρειας Εύβοιας (πυρκαγιά 2021) Η πρόσφατη δικαστική εξέλιξη που έθεσε στο αρχείο τις μηνύσεις για την πυρκαγιά της Βόρειας Εύβοιας (2021) μπορεί να κλείνει έναν ποινικό φάκελο. Δεν κλείνει όμως την πολιτική, διοικητική και ιστορική ευθύνη για την πρόληψη, την επιχειρησιακή ετοιμότητα και την αποκατάσταση. Η κοινωνία της Βόρειας Εύβοιας δεν ζητά νομικούς ελιγμούς. Ζητά αλήθεια, απαντήσεις, λογοδοσία.Διότι 514.000 στρέμματα, εκατοντάδες κατοικίες, παραγωγικός πλούτος δεκαετιών και η ίδια η προοπτική επιβίωσης μιας ολόκληρης περιοχής δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως “αναπόφευκτη εξέλιξη ακραίων συνθηκών”. Η επίκληση του «ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα» δεν απαλλάσσει κανέναν…

Οι εκρηκτικές αποδόσεις που καταγράφει ο χρυσός στις διεθνείς αγορές, έρχονται εκτοξεύσουν και την χρυσή λίρα στην Ελλάδα. Οι επενδυτές στρέφονται σε ασφαλή καταφύγια όπως ο χρυσός καθώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει προκαλέσει τριγμούς στις διεθνείς αγορές. Αναλυτές επισημαίνουν ότι σε περιόδους γεωπολιτικής έντασης οι αγορές αντιδρούν αρχικά με «φυγή προς την ασφάλεια», ευνοώντας τον χρυσό, το δολάριο και τα αμερικανικά ομόλογα. Η άνοδος της χρηματιστηριακής αξίας του χρυσού έχει άμεσο αντίκτυπο στην τιμή της χρυσής λίρας Σημειώνεται ότι ο χρυσός έχει ενισχυθεί σχεδόν κατά 25% από τις αρχές του έτους, με τη ζήτηση να στηρίζεται στις επίμονες γεωπολιτικές…

Όταν το Ιράν βρέθηκε απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ, οι δύο “μεγάλες πλάτες” της Τεχεράνης δεν πέρασαν το κατώφλι της πραγματικής εμπλοκής. Η Ρωσία και η Κίνα επέλεξαν το ασφαλές: δηλώσεις, διπλωματία, ίσως παρασκηνιακές διευκολύνσεις — αλλά όχι την ουσία που αλλάζει ισορροπία στο πεδίο. Αυτό δεν είναι «προδοσία». Είναι η ωμή λογική των κρατών: κανείς δεν αυτοκτονεί για τρίτον. Οι συμμαχίες που δεν έχουν ρήτρες, κοινή διοίκηση, κοινά σχέδια και κοινό κόστος, μεταφράζονται σε μία φράση: στον πόλεμο είσαι μόνος — εκτός αν έχεις χτίσει αποτροπή σε καιρό ειρήνης. Ρωσία: σύμμαχος του Ιράν, αλλά όχι εχθρός του Ισραήλ S-400: όχι…

Ο Μάκης Βορίδης δεν είναι πολιτικός “που δεν ξέρει”. Είναι έμπειρος δικηγόρος, με ποινικό ένστικτο και δικονομική ακρίβεια — άρα όταν μιλάει με στόμφο για την υπόθεση των υποκλοπών, ξέρει πολύ καλά τι κάνει.Κι όμως, στη χθεσινή του συνέντευξη στα Παραπολιτικά, είπε πράγματα που δεν στέκουν ούτε νομικά ούτε πραγματικά: όχι από άγνοια, αλλά ως συνειδητή διαχείριση εντυπώσεων. Με πομπώδη ύφος, για να κλείσει τη συζήτηση πριν ανοίξει. Το “αυτεπάγγελτο” ως άλλοθι Είπε ότι δεν έκανε μήνυση/έγκληση γιατί «τα αδικήματα ήταν αυτεπαγγέλτως διωκόμενα».Μόνο που η πραγματικότητα τον διαψεύδει: για παράνομη πρόσβαση σε σύστημα/δεδομένα, το δικαστήριο έκρινε ότι χωρίς έγκληση παθόντος δεν προχωρά.…

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και πνευματική χαρά, ζήσαμε ένα ξεχωριστό και ευλογημένο γεγονός στην ζωή της τοπικής μας Εκκλησίας. Στην ιστορική Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ, μέσα στο κατανυκτικό κλίμα προσευχής και ιεράς συγκινήσεως, τελέστηκε η ιερά Ακολουθία της Κουράς Μοναχού από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ Χρυσόστομο. Ο αναγνώστης Κούκουρας Κωνσταντίνος, ένα παιδί που γαλουχήθηκε πνευματικά από τα πρώτα του βήματα στον Ιερό Ναό μας, που διακόνησε με ταπείνωση, ευλάβεια και αγάπη το ιερό αναλόγιο, αξιώθηκε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό. Με την μοναχική του κουρά έλαβε το όνομα Πατήρ Κύριλλος , σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας, ολοκληρωτικής πορείας αφιερώσεως, υπακοής…

Το κείμενο του Σεργκέι Λατίσεφ στήνει μια κεντρική ιδέα: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ πόνταραν σε αποκεφαλιστικό χτύπημα και γρήγορη πολιτική κατάρρευση της Τεχεράνης, αλλά το Ιράν απάντησε όχι με “ηρωική” ευθεία σύγκρουση — απάντησε με αποκέντρωση. Η «αποκέντρωση» εδώ δεν είναι θεωρία διοίκησης. Είναι πολεμική μέθοδος: διαδοχές, τοπική αυτονομία αντιποίνων, διάχυση ευθύνης και πρωτοβουλίας, ώστε να μην υπάρχει “ένα κεφάλι” που κόβεται και όλα τελειώνουν. Και κυρίως: μεταφορά του κόστους στους υποτελείς/συμμάχους του αντιπάλου, εκεί όπου η πολιτική πίεση γίνεται αφόρητη. Η βασική θέση του Λατίσεφ Το Ιράν δεν “κερδίζει” επειδή συντρίβει στρατιωτικά τις ΗΠΑ. “Κερδίζει” επειδή αλλάζει το πεδίο του πόνου.Αντί να…